فیلم The Blackening 2022

«بلکنینگ» اثر کارگردان تیم استوری همان فیلم ژانری معمولی نیست؛ یک هجوِ ترسناک با لبه‌ای تیز است. داستان تیزبین و هوشمندانه‌ای که تریسی الیور و دیوِین پرکینز نوشته‌اند، سرشار از کنایه‌های اجتماعی به‌موقع درباره کلیشه‌ها و مفهوم «سیاه‌پوستی» است که به این تیراژ ساتیریکِ حساب‌شده چرخشی تازه و غیرمنتظره می‌دهد. فیلم گاهی ناراحت‌کننده، بسیار زیرکانه و واقعاً سرگرم‌کننده است. گروهی از دوستان (پرکینز، آنتوانت رابرتسون، گریس...

«بلکنینگ» اثر کارگردان تیم استوری همان فیلم ژانری معمولی نیست؛ یک هجوِ ترسناک با لبه‌ای تیز است. داستان تیزبین و هوشمندانه‌ای که تریسی الیور و دیوِین پرکینز نوشته‌اند، سرشار از کنایه‌های اجتماعی به‌موقع درباره کلیشه‌ها و مفهوم «سیاه‌پوستی» است که به این تیراژ ساتیریکِ حساب‌شده چرخشی تازه و غیرمنتظره می‌دهد. فیلم گاهی ناراحت‌کننده، بسیار زیرکانه و واقعاً سرگرم‌کننده است. گروهی از دوستان (پرکینز، آنتوانت رابرتسون، گریس بایرز، ایکس مییو، جرمین فالور، ایوون اورجی، جی فِیرو، ملوین گرگ، سینکوا والز) برنامهٔ دورهمی‌ای در کلبه‌ای دورافتاده در جنگل برای تعطیلات جونتینث دارند، اما خطری در کمین است. آن‌ها متوجه می‌شوند که توسط یک قاتل ماسک‌دار تعقیب می‌شوند که قصد دارد همه‌شان را بکشد و از کسی شروع می‌کند که «سیاه‌ترین» به نظر می‌رسد. قاتل از طریق یک بازی تخته‌ای به‌شدت نژادپرستانه عمل می‌کند که ظاهراً «سیاه‌پوستی» آن‌ها را با پرسیدن مجموعه‌ای از سوالات مخصوص نژادی می‌سنجد. این وضعیت مرزهای دوستیِ گروه را می‌آزماید، در حالی که آن‌ها برای زنده ماندن در طولِ شب می‌جنگند. این ایده برای فیلم هم خنده‌دار است و هم زیرکانه، و اکثراً بازیگرانی که همه سیاه‌پوست‌اند، آن را به‌خوبی اجرا کرده‌اند. بازیگران به‌خوبی انتخاب شده‌اند، جذاب‌اند و ضرب‌آهنگ کمدی فوق‌العاده‌ای دارند. پرداختِ کاراکترها نیز قابل‌توجه است، چیزی که این فیلم را به یکی از فکرشده‌ترین آثار ژانر وحشت در سال‌های اخیر تبدیل می‌کند. فضای کلی فیلم ترکیبی از «اسکری فیلم» و «گِت آوت» است، اما به‌طرز اصیلی با هم آمیخته شده‌اند. فیلم واقعاً ترسناک نیست و به‌اندازه‌ای که می‌توانست خنده‌دار باشد، طنز کمتری دارد؛ اما لغزش‌ها و پیش‌بینی‌پذیری‌هایش با فیلمنامهٔ دقیق جبران می‌شود. اگرچه استوری نتوانسته به‌طور کامل هر دو ژانر را یکپارچه کند، باز هم نکات قابل‌پسندی در فیلم وجود دارد. «بلکنینگ» فیلمی است که مرزها را جابه‌جا می‌کند، مخاطب را به چالش می‌کشد و بحث‌های عمیق زیادی برمی‌انگیزد. از طرف دیگر، فیلم تجربه‌ای لذت‌بخش هم هست. گروهی از دوستان با بارِ معمولِ پیچیدگی‌های روابط شخصی بعد از ده سال به کلبه‌ای روستایی می‌آیند. بعد از گشتی کوتاه در آن‌جا، متوجه می‌شوند که در معرض یک بازی تخته‌ای قرار گرفته‌اند که توجه کامل آن‌ها را می‌طلبد؛ در غیر این صورت، تیرکمانِ متصل به بازی به‌مرگ هر یک از آن‌ها منجر می‌شود. در ابتدا همه وحشت‌زده‌اند — مخصوصاً وقتی دو نفر از آن‌ها خیلی زود از دور خارج می‌شوند — اما کم‌کم درمی‌یابند که کار تیمی شاید تنها امید نجات‌شان باشد. آن‌چه پس از آن رخ می‌دهد آشفته است. فیلم تلاش می‌کند تقریباً هر کاراکتر کلیشه‌ای ممکن را در حدود صد دقیقه‌ای طولانی جا دهد، اما این حالت ماده‌دارِ اصطلاحاً «شیوهٔ برخورد» واقعاً بی‌نتیجه می‌ماند. پس از حدود بیست دقیقه من تقریباً از قاتل احتمالی حمایت می‌کردم که چرا این گروه را سریع‌تر از پا درنمی‌آورد. پایانِ فیلم پیچشی دارد که شاید اگر برای بقای شخصیت‌ها ذره‌ای هم اهمیت قائل بودم بهتر از آب درمی‌آمد، اما حتی آن نیز طوری طراحی شده که به‌طرز نگران‌کننده‌ای القا می‌کند گویا فکر ساخت دنباله‌ای در ذهنِ سازندگان بوده است. متأسفم، فیلم نه خنده‌دار است و نه ترسناک، و وقتی تیتراژ آغاز شد خوشحال شدم. گروهی از آدم‌های غیرقابل‌تحمل و به‌شدت نژادپرست که هیچ ویژگی جبران‌کننده‌ای ندارند، به سفری می‌روند و وانمود می‌کنند دوست هستند. قتل و... نه، اشتباه نوشتم: تعصب و قتل رخ می‌دهد. خلاصه: دوری کنید. با وجود چند لحظه قابل‌توجه، «بلکنینگ» به‌طور کلی فیلمی کُند و کم‌جان است. خوشبختانه زمان اجرا حدود ۹۰ دقیقه است که از کشیده شدن بیش از حد جلوگیری می‌کند، اما باز هم فیلم چیز زیادی برای سرگرم‌سازی ارائه نمی‌دهد. طنز، احتمالاً عنصر «قوی‌تر» فیلم است (به‌نسبت)، هرچند آن‌قدرها هم خنده‌دار نیست، اما بخش‌هایی از دیالوگ — که بخش زیادی از آن ظاهراً بداهه‌پردازی شده — اندکی بامزه‌اند. مشخصه‌های منفی آن ضعیف‌اند و پیچش پایانی هم چندان چشمگیر نیست. بازیگرها اما همگی عملکرد قابل‌قبولی دارند. جرماین فالور بازی محکم و معتبری ارائه می‌دهد و از بقیه، من بیش از همه حضور ایکس مییو را روی صفحه دوست داشتم. عنصر بازی تخته‌ای ایدهٔ خوبی است — می‌توان آن را مانند «جومانجی» تصور کرد، اما نژادپرستانه. به نظر می‌رسد امکانِ ساخت دنباله‌ای وجود دارد؛ امیدوارم اگر چنین شود، از این فیلم فراموش‌شدنی بهتر باشد.