سریال She-Hulk: Attorney at Law

اصلاً انتظار زیادی از یک سریال دیگر مارول نداشتم؛ تا امروز بیشتر تلاش‌های تلویزیونی‌شان دست‌کم ضعیف یا متوسط بوده‌اند و این سریال هم در همان دسته قرار می‌گیرد. انگار دوباره فراموش کرده‌اند چیزی که فیلم‌های موفق مارول را می‌ساخت، شخصیت‌های جذاب و بامزه‌ای بودند که همیشه هم بی‌نقص نیستند اما قوس شخصیتی دارند و تماشای‌شان لذت‌بخش است. متأسفانه نوشته‌ها ضعیف‌اند؛ تیم نویسندگی حتا خودشان گفته‌اند...

اصلاً انتظار زیادی از یک سریال دیگر مارول نداشتم؛ تا امروز بیشتر تلاش‌های تلویزیونی‌شان دست‌کم ضعیف یا متوسط بوده‌اند و این سریال هم در همان دسته قرار می‌گیرد. انگار دوباره فراموش کرده‌اند چیزی که فیلم‌های موفق مارول را می‌ساخت، شخصیت‌های جذاب و بامزه‌ای بودند که همیشه هم بی‌نقص نیستند اما قوس شخصیتی دارند و تماشای‌شان لذت‌بخش است. متأسفانه نوشته‌ها ضعیف‌اند؛ تیم نویسندگی حتا خودشان گفته‌اند نمی‌دانند یک سریال حقوقی را چگونه بنویسند، بعد قرار است یک کمدی مبتنی بر دادگاه بسازند که نتیجه‌اش در داستان مشخص است. افکت‌های تصویری در مقایسه با تریلرها کمی بهتر شده اما هنوز ارزان به‌نظر می‌رسند، به‌ویژه در نمایش خودِ شخصیت اصلی، شی-هالک. بزرگ‌ترین نکته مثبت سریال برای من بازی تاتیانا ماسلانی است؛ او بسیار دوست‌داشتنی و بازیگر قابلی است و متأسفانه با وجود این استعداد هم نمی‌تواند همه مشکلات متن و شوخی‌های ضعیف را جبران کند. سریال نوسانِ کیفیت دارد؛ گاهی از بهترین محتوای مارول در پلتفرم‌های پخش بوده و گاهی یکی از خسته‌کننده‌ترین‌هاست. بهترین کلمه برای توصیف فصل «ناهمگون» است: جهت‌گیری مشخصی ندارد، داستان ریشه‌گذری شتاب‌زده دارد که تقریباً همه فصل را می‌گیرد و دیالوگ‌های کرینگی در جاهای مختلف پاشیده شده‌اند. به‌عنوان یک کمدی، تنها چند بار واقعاً خندیدم و اکثر شوخی‌ها فقط لبخندی کوتاه روی لبم آوردند. نکته‌ای که واقعاً خوب کار کرده، متانتِ اجرای ماسلانی است؛ او به‌خوبی طنز و احساس را ترکیب می‌کند و لحظاتی که مستقیم با تماشاگر حرف می‌زند، جذاب‌اند — کاش این عنصر بیشتر و منسجم‌تر به‌کار می‌رفت، نه فقط یک‌بار در هر قسمت برای یادآوری. نمایش مهمان‌ها و پارودی‌های مربوط به دنیای واقعی هم جالب‌اند؛ گاهی سریال باهوشانه به طرفداران و خودش طعنه می‌زند و برخورد با تروول‌ها و فاندوم سمی را درآورده که برایم رضایت‌بخش بود. در عین حال بخشی از بینندگان سریال را بیش از حد سیاسی یا «ساده‌نگرانه» یافتند؛ برخی احساس کردند پیام‌های سیاسی و هویت‌محور پررنگ و یک‌طرفه‌اند و شخصیت مرکزی شبیه یک «مِری سو»ٔ زنانه معرفی شده که برایشان غیرقابل‌تحمل شده است. پایان‌بندی فصل در مجموع خوب و از نقاط قوت به‌شمار می‌آید، اما مسیر رسیدن به آن کند و بی‌ثبات است. اگر علاقه‌مند به رگه‌های فمینیستی، طنز متا و کمدیِ سبک هستید، سریال در آن حوزه‌ها موفقیت‌هایی دارد؛ اگر دنبال درام حقوقیِ دقیق، طنز قوی و جلوه‌های بصری کم‌عیب می‌گردید، احتمالاً ناامیدتان خواهد کرد. در نهایت، برای تجربه‌ای متفاوت و خواندن ریشه‌های بهتر این شخصیت، پیشنهاد شده به کمیک‌های نوشته جان بورن از دهه هشتاد سر بزنید که داستان‌های پیشرو و طراحی‌های هنری فوق‌العاده‌ای دارند و با آن‌ها مقایسه، سریال تلویزیونی ضعیف به‌نظر می‌رسد.