بیوگرافی
مارتین چارلز اسکورسیزی (/skɔːrˈsɛsi/ اسکُر-سسّی، ایتالیایی: [skorˈseːze, -se]; زادهٔ 17 نوامبر 1942) فیلمساز آمریکایی است. او یکی از چهرههای برجستهٔ دوران نیو هالیوود است و جوایز متعددی از جمله یک جایزهٔ اسکار، چهار جایزهٔ بفتا، سه جایزهٔ اِمی، یک جایزهٔ گرَمی و سه جایزهٔ گلدن گلوب را دریافت کرده است....
مارتین چارلز اسکورسیزی (/skɔːrˈsɛsi/ اسکُر-سسّی، ایتالیایی: [skorˈseːze, -se]; زادهٔ 17 نوامبر 1942) فیلمساز آمریکایی است. او یکی از چهرههای برجستهٔ دوران نیو هالیوود است و جوایز متعددی از جمله یک جایزهٔ اسکار، چهار جایزهٔ بفتا، سه جایزهٔ اِمی، یک جایزهٔ گرَمی و سه جایزهٔ گلدن گلوب را دریافت کرده است. او در سال 1997 با «جایزهٔ دستاورد زندگی» انجمن فیلم آمریکا (AFI)، در 1998 با بزرگداشت انجمن فیلم لینکلن سنتر، در 2007 با «افتخار مرکز کندی»، در 2010 با جایزهٔ سیسیل بی. دمیل و در 2012 با فلوشیپ بفتا مورد تجلیل قرار گرفت. چهار فیلم او توسط کتابخانهٔ کنگره بهعنوان آثاری «از نظر فرهنگی، تاریخی یا زیباشناسانه قابلتوجه» وارد ثبت ملی فیلم شدهاند.
اسکورسیزی در سال 1968 از دانشکدهٔ استاینهاردت فرهنگ، آموزش و توسعهٔ انسانی دانشگاه نیویورک مدرک کارشناسی ارشد هنر دریافت کرد. نخستین تجربهٔ کارگردانی او، فیلم Who's That Knocking at My Door (1967)، در جشنوارهٔ فیلم شیکاگو پذیرفته شد. در دهههای 1970 و 1980، فیلمهای اسکورسیزی که تا حد زیادی از پیشینهٔ ایتالیایی–آمریکایی او و رشد در شهر نیویورک تأثیر گرفته بودند، بر مردانی با تظاهر به مردانگی (مَچو) متمرکز بودند و به بررسی جرم، مَچیزمو (مردانگی افراطی)، نیهیلیسم و مفاهیم کاتولیکی گناه و رستگاری میپرداختند. سبکهای شاخص او—از جمله استفادهٔ گسترده از حرکت آهسته و فریز فریم، روایت صوتی (ویساُور)، نمایشهای گرافیکی از خشونت شدید و بهکارگیری فراوان فحاشی—برای نخستین بار در فیلم Mean Streets (1973) ظهور یافت.
اسکورسیزی با فیلم Taxi Driver (1976) جایزهٔ نخل طلایی جشنواره کن را دریافت کرد؛ این فیلم رابرت دنیرو را در نقش یک کهنهسرباز ویتنامی آشفته به نمایش گذاشت. دنیرو از آن پس در هشت فیلم دیگر با اسکورسیزی همکاری کرد، از جمله New York, New York (1977)، Raging Bull (1980)، The King of Comedy (1982)، Goodfellas (1990)، Casino (1995) و The Irishman (2019). در دهههای بعدی، او با همکاریهای پیدرپی با لئوناردو دیکاپریو به موفقیتهای گیشهای دست یافت، از جمله Gangs of New York (2002)، The Aviator (2004)، The Departed (2006)، Shutter Island (2010) و The Wolf of Wall Street (2013). او با هر دوی دنیرو و دیکاپریو در Killers of the Flower Moon (2023) نیز همکاری کرد. او همچنین فیلمهای After Hours (1985)، The Color of Money (1986)، The Last Temptation of Christ (1988)، The Age of Innocence (1993)، Kundun (1997)، Hugo (2011) و Silence (2016) را کارگردانی کرده است.
در تلویزیون، او قسمتهایی از سریالهای HBO مانند Boardwalk Empire (2010–2014) و Vinyl (2016) را کارگردانی کرده، و نیز مستند HBO به نام Public Speaking (2010) و مجموعهٔ مستند نتفلیکس Pretend It's a City (2021) را ساخته است. او چندین مستند راک نیز ساخته است، از جمله The Last Waltz (1978)، No Direction Home (2005) و Shine a Light (2008). او تاریخ سینما را در مستندهای A Personal Journey with Martin Scorsese Through American Movies (1995) و My Voyage to Italy (1999) بررسی کرده است. اسکورسیزی که مدافع حفظ و بازسازی آثار سینمایی است، سه سازمان غیرانتفاعی را بنیان گذاشته است: The Film Foundation در 1990، World Cinema Foundation در 2007 و پروژهٔ میراث فیلم آفریقا در 2017.
نمایش بیشتر
