بیوگرافی
میشل ژاک دانیل پیکولی پسر آنری پیکولی، نوازندهٔ ویولن، و مارسل اکسپر-بزانسون (۱۸۹۲–۱۹۹۰)، پیانیست و دختر صنعتگر و سیاستمدار فرانسوی شارل اکسپر-بزانسون بود. در ۱۹۵۴ میشل پیکولی با بازیگر اِلئونور هیرت ازدواج کرد که از او دختری به نام آن-کوردلیا پیکولی داشت. در ۱۹۶۶ او با خواننده ژولیت گریکو ازدواج...
میشل ژاک دانیل پیکولی پسر آنری پیکولی، نوازندهٔ ویولن، و مارسل اکسپر-بزانسون (۱۸۹۲–۱۹۹۰)، پیانیست و دختر صنعتگر و سیاستمدار فرانسوی شارل اکسپر-بزانسون بود. در ۱۹۵۴ میشل پیکولی با بازیگر اِلئونور هیرت ازدواج کرد که از او دختری به نام آن-کوردلیا پیکولی داشت. در ۱۹۶۶ او با خواننده ژولیت گریکو ازدواج کرد و سپس در ۱۹۷۸ با فیلمنامهنویس لودیوین کلرک ازدواج کرد که با وی دو فرزند منشاء لهستانی به نامهای اینورد و میسیا را به فرزندخواندگی پذیرفتند.
او در مؤسسهای برای کودکان مشکلدار قرار گرفت؛ تعلقات جوان پیکولی در تقابل با مادر بزرگ مادریاش بود که سناتور جمهوری سوم، تأمینکننده مالی حزب رادیکال و صنعتگری مهم بود و از سوی چپ اتحادیهای و ژرژ کلمنسو متهم میشد که با استفاده از رنگ سفید سربی کارگرانش را مسموم کرده است که موجب مسمومیت با سرب میشد.
میشل پیکولی سپس آموزش بازیگری دید، ابتدا نزد اندرِه باور-تِرود و بعد زیر نظر سیمون. پس از حضور کوتاه به عنوان بازیگر نقش فرعی در «Sortilèges» اثر کریستین-ژاک در ۱۹۴۵، میشل پیکولی اولین بار در فیلم «Le Point Du Jour» ساختهٔ لوییس داکین به سینما وارد شد. در تئاتر با گروههای رونو-بارو و گرنیه-هوسو و همچنین در تئاتر بابلون خود را متمایز کرد. پس از جلب توجه در فیلم «French Cancan» در ۱۹۵۴، او به کار در صحنه ادامه داد و با کارگردانهایی چون ژاک اودیبرتی، ژان ویلَر، ژان-ماری سررو، پیتر بروک، لوک بوندی، پاتریس شِرو و آندره آنگل همکاری کرد و همچنین در فیلمهای تلویزیونی مردمی نیز شناخته شد. پس از مرگومیر در خانوادهاش، او بیخدا شد؛ در ۱۹۵۶ با لوئیس بونوئل آشنا شد و بهطور طنزآمیزی نقش یک کشیش را در «La Mort En Ce Jardin» بر عهده گرفت. در ۱۹۵۹، او «Le Rendez-Vous De Noël»، یک فیلم کوتاه ساختهٔ آندره میشل بر اساس داستان کوتاه مالِک وارِی «Le Noël Du Petit Cireur» را در الجزایر ساخت. دههٔ ۱۹۶۰ که دوران تثبیت او بود؛ با بازی در «Le Doulos» اثر ژان-پیر ملویل مورد توجه قرار گرفت و با «Le Mépris» اثر ژان-لوک گدار در کنار بریژیت باردو بهصورت بینالمللی شناخته شد. از آن پس با بزرگترین فیلمسازان فرانسوی و بینالمللی مانند آلفرد هیچکاک، لوئیس بونوئل، یوسف شاحین، مانوئل دِ اولیویرا و... همکاری کرد.
او دههٔ ۱۹۸۰ را با دریافت جایزهٔ بازیگری جشنواره کن در ۱۹۸۰ برای «Le Saut Dans Le Vide» اثر مارکو بلوکیو و جایزهٔ جشنواره برلین در ۱۹۸۲ برای «Une Étrange Affaire» اثر پیر گرانیه-دِفر قرار گرفت. او با ژاک دواسیون و لئوس کاراکس همکاری کرد، و سپس خود تجربهٔ کارگردانی را هم آزمود. در ۲۰۰۱ جایزهٔ نهم اروپا برای تئاتر را دریافت کرد. او عضو هیئت داوران شصتمین جشنواره فیلم کن در ۲۰۰۷ بود که به ریاست استیون فریرز برگزار شد. در ۲۰۱۱ در «Habemus Papam» اثر نانی مورتی بازی کرد. آخرین فیلمی که میشل پیکولی در آن حضور داشت فیلم «Le Goût Des Myrtilles» ساختهٔ توماس دو تیه در ۲۰۱۳ است.
از نظر سیاسی به چپ متعهد بود، عضو حرکت صلح (کمونیستی) و با مواضعش علیه جبهه ملی متمایز شد و برای عفو بینالملل بسیج میشد.
میشل پیکولی در ۱۲ مهٔ ۲۰۲۰ بر اثر سکته در خانهاش در سنت-فیلیبر-سور-ریسل در استان اورِ (اِر) درگذشت. مراسم خاکسپاری او در ۱۹ مهٔ ۲۰۲۰ در اِورو برگزار شد؛ او کالبدسوزی شد و خاکسترش در ملک خانوادگی پراکنده شد.
نمایش بیشتر
