بیوگرافی
شان مککلوری در دوبلین، ایرلند به دنیا آمد، اما دوران اوایل زندگیاش را در گالوی گذراند. او پسر هیو پاتریک، معمار و مهندس عمران، و مری مارگارت بال، که زمانی مدل بود، بود.
شان تصمیم گرفت بازیگر شود و به تئاتر مشهور آبِی در دوبلین (که به عنوان تئاتر ملی ایرلند...
شان مککلوری در دوبلین، ایرلند به دنیا آمد، اما دوران اوایل زندگیاش را در گالوی گذراند. او پسر هیو پاتریک، معمار و مهندس عمران، و مری مارگارت بال، که زمانی مدل بود، بود.
شان تصمیم گرفت بازیگر شود و به تئاتر مشهور آبِی در دوبلین (که به عنوان تئاتر ملی ایرلند نیز شناخته میشود و در ۱۹۰۴ افتتاح شد) پیوست. او با بازی در تولیداتی از آثار نویسندگانی چون ویلیام باتلر ییتس و جرج برنارد شاو از درجات پایینتر ارتقا یافت و بهزودی عمدتاً در کمدیها نقشهای اصلی را ایفا کرد (کمدیهایی که در بیشتر دهه ۱۹۴۰ و تا دهه ۱۹۵۰ محبوب بودند).
وقتی که پس از جنگ جهانی دوم کمدیها از صحنه تئاتر کمرنگ شدند، مککلوری چشم به سینما دوخت. اوایل ۱۹۴۷ تصمیم گرفت به آمریکا برود و وارد هالیوود شود. نخستین نقشهایش از نقشهای ثابت در فیلمهای آمریکایی بودند: پلیس ایرلندی، نقشی که در دو فیلم از سری دیک تریسی در ۱۹۴۷ بازی کرد. در ۱۹۴۹ قراردادی کوتاهمدت با 20th Century-Fox امضا کرد. تا سال ۱۹۵۰ در فیلمهای قابلتوجهتری ظاهر میشد — هرچند بدون درج نام در تیتراژ، بهویژه در «گلس مناژری» (۱۹۵۰).
در کمتر از یک سال استعدادهای مککلوری در نقشهای کوچک متنوعی به نمایش گذاشته شد. جان فورد سرانجام برای فیلم طولانیالمدتِ در اندیشهاش «مرد آرام» (۱۹۵۲) شروع به انتخاب بازیگر کرد — فرآیندی پرزحمت برای این کارگردان سختگیر — و مککلوری را برای نقشی کوچک اما چشمگیر برگزید، نقشی که در طول فیلم همراه با چارلز بی. فیتزسایمونز، برادر کوچکتر ستاره فیلم مورین اوهارا، دیده میشد و نقش یک روستایی ایرلندی را بازی میکرد. اگرچه بعضی از بازیگران از اعضای آشنا «شرکت ثابت جان فورد» بودند، بسیاری از نقشها توسط روستاییان واقعی ایرلندی پر شد (فیلم در مکان واقعی فیلمبرداری شد) و شامل تعداد زیادی از فارغالتحصیلان تئاتر آبِی نیز میشد: برادران شیلدز (بری فیتزجرالد و آرتور شیلدز) و جک مکگراون، علاوه بر اوهارا و مککلوری. فورد او را برای نقشهایی در چند فیلم بعدیاش میخواست، اما برنامه شلوغ فیلم و تلویزیون مککلوری تنها به او اجازه داد در دو فیلم دیگر فورد، «خط خاکستری بلند» و «پاییز شایان»، بازی کند.
مککلوری لهجهای ایرلندی موقر و خنثی داشت که در اجراهای صحنه و سینما بهخوبی مینشست، برخلاف بازیگرانی مانند بری فیتزجرالد که اگرچه بسیار مؤثر و محبوب بود، لهجهای غلیظ داشت که او را همیشه در نقش یک ایرلندی محصور میکرد. در نتیجه، مککلوری در تلویزیون آمریکا راحتتر جا افتاد و از سال ۱۹۵۳ به بعد نقشهای بهیادماندنی بسیاری داشت، و علاوه بر کارهای سینمایی در مجموعههای اپیزودیک متعددی در تلویزیون ظاهر شد. با این حال، حضورهای مکرر او در تلویزیون بود که باعث شد مککلوری در حافظه بینندگان برجسته بماند، بهویژه در مجموعههای وسترن و ماجراجویی متعددی (که در آنها چندین شخصیت ایرلندی را بازی میکرد) تا دهه ۱۹۷۰.
اگرچه در دهه ۱۹۸۰ به اندازه دهه ۱۹۷۰ فعال نبود، یکی از نقشهایی که واقعاً برجسته شد، در اقتباسی از داستان کوتاه مشهور جیمز جویس ایرلندی «مردهها» (۱۹۰۷) به کارگردانی جان هیوستون ساختهٔ ۱۹۸۷ (The Dead (1987)) بود که آخرین حضور سینمایی او نیز محسوب میشود. نقش مککلوری بهعنوان آقای گریس شخصیتی در داستان اصلی نبود، بلکه توسط هیوستون و پسرش تونی هیوستون خلق شد تا مککلوری خوانشی از شعر ایرلندی قرون وسطایی «دونال جوان» (Young Donal) داشته باشد، خوانشی که بهطرز مؤثری با حال و هوای این بازنگری در یادها و خاطرات خانوادگی ایرلندی همخوانی داشت.
نمایش بیشتر
