فیلم Bleed for This 2016

ژانر فیلم‌های بوکس مدتی است که یکنواخت شده. دو ماه پیش فیلم Hands of Stone (زندگی‌نامهٔ روبرتو دوران) اکران شد که فیلمی معمولی و کم‌عمق دربارهٔ بازگشت یک بوکسور بود. حالا Open Road Films با Bleed For This که مایلز تلر در آن نقش وینی پازینزا را بازی می‌کند، خودش را برای فصل جوایز اسکار آماده می‌کند؛ نقشی که شاید شانس او برای رسیدن به...

ژانر فیلم‌های بوکس مدتی است که یکنواخت شده. دو ماه پیش فیلم Hands of Stone (زندگی‌نامهٔ روبرتو دوران) اکران شد که فیلمی معمولی و کم‌عمق دربارهٔ بازگشت یک بوکسور بود. حالا Open Road Films با Bleed For This که مایلز تلر در آن نقش وینی پازینزا را بازی می‌کند، خودش را برای فصل جوایز اسکار آماده می‌کند؛ نقشی که شاید شانس او برای رسیدن به آن اعتبار هنری را افزایش دهد. از زمان اجرای خیره‌کنندهٔ جی. کی. سیمونز در Whiplash که تلر را تحت‌الشعاع قرار داد، چنین اثری برای تلر می‌توانست فرصت خوبی باشد؛ اگر Whiplash نتوانست او را روی نقشهٔ جوایز قرار دهد، شاید این فیلم بتواند. خلاصهٔ داستان: روایت الهام‌بخش از قهرمان جهان وینی پازینزا که پس از یک تصادف شدید رانندگی — که تا مرز فلج شدن او پیش برد — یکی از شگفت‌انگیزترین بازگشت‌های تاریخ ورزش را رقم زد. فیلم سعی دارد از کلیشه‌های معمول فیلم‌های بوکس فاصله بگیرد. از همان ابتدا می‌بینیم که وینی شخصیتی آتشین و بی‌پرواست؛ نقص‌های او در کمتر از ده دقیقهٔ اول نشان داده می‌شود. روایت سریع به باخت او و معرفی آدم‌های مؤثر در مسیر حرفه‌ای و زندگی‌اش، به‌ویژه خانواده‌اش، می‌پردازد. فیلم اهمیت خانه و خانواده را برای وینی برجسته می‌کند: هر بار که مبارزهٔ وینی روی تلویزیون پخش می‌شود، مادرش در اتاقی دیگر کنار مجسمه‌های شیشه‌ای عیسی دعا می‌کند و با وجود مخالفت‌های مذهبی‌اش با خشونت، گاهی با اعضای خانواده تماس می‌گیرد تا از نتیجهٔ مبارزه خبردار شود. اگر می‌خواستید مایلز تلر را با لهجهٔ رود‌آیلند در نقش یک بوکسور ببینید، این فیلم مناسب شماست. تلر در نقش اصلی عملکرد بسیار خوب و باورپذیری دارد و صدای او تا حدی به صدای بوکسور واقعی نزدیک است. نقطهٔ قوت شخصیت وینی این است که فقط «یک مبارز» نیست و خودخواه یا متکبر نشان داده نمی‌شود؛ حادثهٔ نزدیک به مرگ و مسیر بازیابی‌اش او را به شخصیتی اصیل‌تر تبدیل می‌کند. برخلاف بسیاری از فیلم‌های بوکس که خط داستانی برد-باخت-برد را دنبال می‌کنند، اینجا با یک حادثهٔ واقعی و تأثیرگذار طرفیم. لحظاتی که وینی با بریس گردن (HALO) تلاش می‌کند تمرین کند، نمایانگر تعهد تلر به نقش است؛ او این بار تغییر بدنی قابل‌توجهی یافته و کارگردان، بن یانگر، توانسته آتش و ارادهٔ پازینزا را ثبت کند و او را شخصیتِ دوست‌داشتنی‌ای نشان دهد. در کنار تلر، آرون اِکهارت گاهی بیشتر از او می‌درخشد. وقتی وارد فیلم می‌شود، شناسایی‌اش سخت است—نه تنها ظاهر بلکه گاهی صدا هم متفاوت می‌نماید. امسال شاهد وجوه مختلف بازیگری اِکهارت بودیم و در این فیلم هم او بیش از یک مربی معمولی نشان داده می‌شود؛ او دوست و همراه وینی است و با لهجهٔ نیویورکی‌اش اغلب بهترین دیالوگ‌ها را می‌گوید. هر زمان که او و تلر با هم روی صحنه‌اند، شیمی چشمگیری بینشان وجود دارد؛ شاید به قوت رابطهٔ مایکل بی. جوردن و سیلوِستر استالون در Creed نباشد، اما رابطهٔ آن‌ها بسیار قوی و تأثیرگذار است. یکی از بهترین سکانس‌ها بازسازی ویدیوی‌های تمرینی وینی با بریس HALO است. فیلم البته از بعضی کلیشه‌های بوکس پیروی می‌کند: مونتاژهای متعدد تمرین و عناصر آشنا در داستان. این موضوع به‌خودی‌خود مشکل بزرگِ فیلم نیست، ولی صحنه‌های بوکس به‌طور کلی فوق‌العاده نیستند؛ فیلم بیشتر روی بازگشت او به رینگ تمرکز دارد تا خود مبارزات، و در بسیاری از سکانس‌ها دوربین خارج از رینگ مخاطبان را نشان می‌دهد تا خود مسابقه را. در بخشی از فیلم، مبارزهٔ دوران و پازینزا هم به‌عنوان نقطهٔ عطف ظاهر می‌شود. با داشتن دو فیلم مرتبط با روبرتو دوران، کمی ناامیدکننده است که ادگار رامیرز نقش خود را تکرار نکرده است—گویی «جهان سینمایی بوکس» هرگز شکل نمی‌گیرد. به‌طور کلی، Bleed For This یک زندگی‌نامهٔ نسبتاً محکم است با بازی‌های قابل‌قبول از مایلز تلر و آرون اِکهارت و فیلمنامهٔ خوب از بن یانگر. زایندهٔ امید: انتظار نداشتم، اما فیلمی است ورزشی-دراماتیک و زندگی‌نامه‌ای که داستان الهام‌بخشی از یک بوکسور بااستعداد را روایت می‌کند؛ کسی که پس از تصادف، بزرگ‌ترین شکست دوران حرفه‌ایش را تجربه کرد و مبارزه‌اش برای بازگشت و بهبود از جراحت جدی را دنبال می‌کنیم. بزرگ‌ترین نقطهٔ قوت فیلم بازی بازیگران است. مایلز تلر در نقش اصلی بسیار تأثیرگذار است و این یکی از آثار ضروری اوست. بازیگران مکمل نیز خوب‌اند. اگر از طرفداران فیلم‌های بوکس یا ورزشی هستید، این فیلم را دوست خواهید داشت؛ در عین حال به قدر کافی درام دارد که خط داستانی قوی‌ای شکل بگیرد. به‌نظر می‌رسد فیلم دست‌کم گرفته شده و به‌عنوان یک اثر هالیوودی، شناسایی و توجه کافی دریافت نکرده است. در آینده مخاطبان بیشتری آن را کشف خواهند کرد. کارگردان از این فیلم بهره خواهد برد و امید می‌رود در کارهای بعدی‌اش آثار بزرگ‌تر و بهتری ارائه دهد. این فیلم از بهترین‌های سال است؛ از دستش ندهید. امتیاز: ۸/۱۰