فیلم The Chase 1966

شهری جنوبی گرفتار خوش‌گذرانی مستانه و عدالتِ دست‌ساز — با براندو به‌عنوان صدای عقل سلیم بابِر ریوز (رابرت ردفورد) از زندان فرار می‌کند و این واقعه بر اهالی یک شهر در شرق تگزاس تأثیر می‌گذارد. مارلون براندو نقش کلانتر را بازی می‌کند که دنبال بابِر می‌گردد و انجی دیکینسون هم نقش همسر پشتیبان او را برعهده دارد. جین فوندا نقش دوست‌دختر سابق بابِر را دارد و...

شهری جنوبی گرفتار خوش‌گذرانی مستانه و عدالتِ دست‌ساز — با براندو به‌عنوان صدای عقل سلیم بابِر ریوز (رابرت ردفورد) از زندان فرار می‌کند و این واقعه بر اهالی یک شهر در شرق تگزاس تأثیر می‌گذارد. مارلون براندو نقش کلانتر را بازی می‌کند که دنبال بابِر می‌گردد و انجی دیکینسون هم نقش همسر پشتیبان او را برعهده دارد. جین فوندا نقش دوست‌دختر سابق بابِر را دارد و جیمز فاکس نقش معشوقهٔ مخفی او را ایفا می‌کند. جینیس رول به‌عنوان زنی مست با اخلاقی مشکوک حضور دارد، رابرت داوال شوهر اوست و ریچارد بردفورد یکی از مردانی است که با او خیانت می‌کند. «تعقیب» نمونه‌ای از گاتیک جنوبی اواسط دههٔ شصت است به سبک فیلم‌هایی مثل The Fugitive Kind (1960)، In the Heat of the Night (1967)، Cape Fear (1962)، This Property Is Condemned (1966) و The Long, Hot Summer (1958). از نظر کیفیت می‌تواند با بیشترِ این آثار برابری کند و از بعضی — به‌ویژه آخرین مورد — برتر هم هست. پردهٔ اول ضعیف‌تر است و بیشتر به معرفی شخصیت‌ها می‌پردازد، اما از پردهٔ دوم و از صحنهٔ میهمانی مستِ سورئال در عمارت سرمایه‌دار شهری (به‌همراه نوجوانان در خانهٔ کناری) داستان جذاب می‌شود. تصور کنید اگر Village of the Giants (1965) به‌صورت ملودرامی جدی تصویر می‌شد — بدون غول‌ها — چنین حال و هوایی خواهد داشت. فیلم به مضامینی مثل لذت‌طلبی، نژادپرستی، انقلاب جنسی (با چندین رابطهٔ عاشقانه)، فساد سیاسی (کلانتر به‌اشتباه مظنون به دریافت رشوه از سرمایه‌دار شهر می‌شود) و عدالتِ خودسرانه می‌پردازد. نمادین‌ترین صحنه وقتی است که تنها صدای عقل میان جمع به‌طرز وحشیانه‌ای توسط سرمایه‌دار شهر (ریچارد بردفورد) و دوستانش کتک خورده و مورد تهاجم قرار می‌گیرد — صحنه‌ای که مارلون بعدها آن را مثالی از رویکرد مشهور «متد» خود دانست. پردهٔ پایانیِ دیوانه‌وار در گورستان خودروها هم از دیگر نکات برجستهٔ فیلم است. با وجود نقاط قوت فراوان، فیلم بیش از حد سرگشتگی و عدم تمرکز دارد و به‌همین دلیل نمی‌تواند به‌کلی اثری عظیم در سطحِ Bonnie and Clydeِ آرتور پن (1967) باشد. اما بازیگران فوق‌العاده‌اند، به‌ویژه براندو. در میان بازیگران جوان، حضور پائول ویلیامز در نقش یکی از نوجوانانِ مهمانی را ببینید. مدت: 2 ساعت و 13 دقیقه. فیلم‌برداری در کالیفرنیا (کالاباساس، چیکو، آگوورا و استودیوهای بربنک) انجام شده است. نمره: B / B- (6.5/10)