فیلم The Damned Don’t Cry 1950

جوآن کراوفورد همیشه در نقش‌های بلندپرواز و قوی‌اراده به‌خوبی می‌درخشید — و این فیلم هم از این قاعده مستثنی نیست. او که با شوهر و پسر خردسالش زندگی بخور و نمیر دارد، بعد از وقوع یک تراژدی (به عنوان «اتل/لورنا») تصمیم می‌گیرد زندگی تازه‌ای آغاز کند. ابتدا توی یک هتل سیگار برگ می‌فروشد، اما زیبایی‌اش کم‌کم او را با دوستان جدید و روزافزوناً با نفوذ...

جوآن کراوفورد همیشه در نقش‌های بلندپرواز و قوی‌اراده به‌خوبی می‌درخشید — و این فیلم هم از این قاعده مستثنی نیست. او که با شوهر و پسر خردسالش زندگی بخور و نمیر دارد، بعد از وقوع یک تراژدی (به عنوان «اتل/لورنا») تصمیم می‌گیرد زندگی تازه‌ای آغاز کند. ابتدا توی یک هتل سیگار برگ می‌فروشد، اما زیبایی‌اش کم‌کم او را با دوستان جدید و روزافزوناً با نفوذ و ثروتمندی آشنا می‌کند. وقتی با «مارتی» (Kent Smith)، یک حسابدار کم‌اهمیت، آشنا می‌شود و او را به دوست صاحب رستورانش «گرِیدی» (Hugh Sanders) معرفی می‌کند، این مرد صادق کم‌کم توجهات را به خود جلب می‌کند و او هم از موفقیت‌هایش منتفع می‌شود. خیلی زود هر دویشان درگیر یک شبکه قمار سراسری می‌شوند که به‌وسیله‌ی معشوقه‌ی جدید او، «جورج» (David Brian)، هدایت می‌شود. وقتی جورج نسبت به یکی از زیردستانش «نیک» (Steve Cochran) مشکوک می‌شود، اتل فرستاده می‌شود تا با نیرنگ و جذابیتش او را اغوا کند—اما همه‌چیز طبق نقشه پیش نمی‌رود. برای «مارتی» آدم دل‌سوزی می‌شوید؛ شیفته‌ی کراوفورد است اما در دید او جایی ندارد چون او پی ثروت و قدرت است و طبیعتاً به افراد نادرست جذب می‌شود. پایان فیلم کمی شتاب‌زده است، اما باقی فیلم با حوصله نشان می‌دهد که چگونه این زن می‌تواند مردان را به بازی بگیرد. ریتم فیلم مناسب است، بازی‌های مردانه تا حدی کلیشه‌ای‌اند، اما در هر حال این فیلم فرصتی عالی برای ستاره است تا دقیقاً همان چیزی باشد که از او انتظار می‌رود.