فیلم The Last Sunset 1961

خب، می‌بینی، کابوی‌ها چندان باهوش نیستند؛ همیشه ته‌جیب‌اند و معمولاً مست. «آخرین غروب» به کارگردانی رابرت آلدرایچ و اقتباس دالتون ترامبو از رمان هاوارد ریگسبی با عنوان Sundown at Crazy Horse ساخته شده است. در این فیلم راک هادسون، کرک داگلاس، دوروتی مالون، جوزف کوتِن و کارول لینلی بازی می‌کنند و در نقش‌های مکمل جک ایلم، نوویل برند و جیمز وستمورلند حضور دارند. موسیقی اثر از...

خب، می‌بینی، کابوی‌ها چندان باهوش نیستند؛ همیشه ته‌جیب‌اند و معمولاً مست. «آخرین غروب» به کارگردانی رابرت آلدرایچ و اقتباس دالتون ترامبو از رمان هاوارد ریگسبی با عنوان Sundown at Crazy Horse ساخته شده است. در این فیلم راک هادسون، کرک داگلاس، دوروتی مالون، جوزف کوتِن و کارول لینلی بازی می‌کنند و در نقش‌های مکمل جک ایلم، نوویل برند و جیمز وستمورلند حضور دارند. موسیقی اثر از ارنست گلد است با مشارکت دیمتری تیومکین و تومَس مندز، فیلم‌برداری را ارنست لازلو بر عهده دارد و فیلم با رنگ ایستمن توسط پاته در مکزیک (آگوآسکالیِنتس و منطقه فدرال) فیلم‌برداری شده است. برندان اومالی (داگلاس) در فرار است و به مکزیک می‌گریزد، جایی که به خانهی معشوقه قدیمی‌اش بل برکنریج (مالون) می‌رسد. او همراه با شوهر قمارباز و الکلی‌اش جان (کاتِن) و دخترش ملیسا زندگی می‌کند و در آستانهٔ حرکت گله‌ای به سمت تگزاس هستند. دانا استریبینگ (هادسون)، مأمور قانون، به دنبال اومالی است و انگیزه‌ای شخصی برای بازگرداندن او و اجرای عدالت دارد. با رسیدن به توافقی ناآرام، هر دو مرد به گلهٔ برکنریج‌ها می‌پیوندند. هرچه به تگزاس نزدیک‌تر می‌شوند، تنش‌ها شدت می‌گیرد؛ به‌خصوص که استریبینگ شروع به خواستگاری از بل می‌کند و اومالی به‌تدریج مجذوب دختر او، میسی، می‌شود. شاعرانه، تأمل‌برانگیز و برانگیزاننده — سه صفتی که معمولاً با کارگردان آثاری چون Ulzana's Raid، The Longest Yard و The Dirty Dozen هم‌خوانی ندارند، اما برای این فیلم کمتر دیده‌شدهٔ رابرت آلدرایچ کاملاً مناسب‌اند. اگرچه فیلم شامل بسیاری از عناصر پایهٔ وسترن‌های دههٔ پنجاه آمریکاست، «آخرین غروب» از فیلمنامهٔ جذاب ترامبو بهره می‌برد که به خوبی رشد می‌کند. داستان سرشار از نروزه‌های جنسی، آرزوها، پشیمانی، نفرت، انتقام و عشق ممنوعه است. اگر همهٔ این‌ها شبیهِ «تراژدی یونانی» به‌نظر می‌رسد، احتمالاً توصیف درستی است؛ همین‌طور مقایسهٔ فیلم با وسترنی به سبک داگلاس سیرک. اثر ملودراماتیک است، اما لحظاتی از شوخی و سکانس‌های اکشن پرشتاب هم دارد. فیلمی متوازن است با شخصیت‌هایی خوب شکل‌گرفته که بازیگران تا حد زیادی آن‌ها را جان بخشیده‌اند. همهٔ این‌ها در میان چشم‌اندازهای پانورامایی زیبا اجرا شده‌اند که آلدرایچ و لازلو موفق شده‌اند آن‌ها را همچون ناظرانی شاعرانه بر دراماتیکی که در حال وقوع است بنمایانند. بخش‌هایی از فیلم عجیب‌اند و اثر خالی از نقص نیست (کاتِن ضعیف ظاهر شده و جک ایلم و نوویل برند کمتر از ظرفیت‌شان به‌کار گرفته شده‌اند)، اما این ایرادهای کوچک در قضاوت کلی فیلم به‌راحتی بخشیده می‌شوند. شاعرانه، تأمل‌برانگیز و برانگیزاننده — قطعاً. 8/10