فیلم Dracula: Prince of Darkness 1966

پس از هشت سال غیبت، کریستوفر لی بار دیگر نقش دراکولا را بازی می‌کند. فیلم در سال ۱۹۶۶ منتشر شد و به کارگردانی ترنس فیشر، Dracula: Prince of Darkness داستان دو زوج انگلیسی حوالی سال ۱۹۰۰ را دنبال می‌کند که در جنگل‌های مرموز اروپای شرقی سفر می‌کنند و به آن‌ها هشدار داده می‌شود از منطقه‌ای که قلعه‌ای شوم در آن قرار دارد دوری کنند. آن‌ها بی‌تجربه...

پس از هشت سال غیبت، کریستوفر لی بار دیگر نقش دراکولا را بازی می‌کند. فیلم در سال ۱۹۶۶ منتشر شد و به کارگردانی ترنس فیشر، Dracula: Prince of Darkness داستان دو زوج انگلیسی حوالی سال ۱۹۰۰ را دنبال می‌کند که در جنگل‌های مرموز اروپای شرقی سفر می‌کنند و به آن‌ها هشدار داده می‌شود از منطقه‌ای که قلعه‌ای شوم در آن قرار دارد دوری کنند. آن‌ها بی‌تجربه و بی‌پرهیز شب را در آن‌جا می‌گذرانند و کنت شرور دوباره زنده می‌شود. استودیو هَمِر بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۴ نه فیلم دربارهٔ دراکولا ساخت: Horror of Dracula (1958)، The Brides of Dracula (1960)، Dracula: Prince of Darkness (1966)، Dracula Has Risen from the Grave (1968)، Taste the Blood of Dracula (1969)، Scars of Dracula (1970)، Dracula AD 1972 (1972)، The Satanic Rites of Dracula (1973) و The Legend of the 7 Golden Vampires (1974). کریستوفر لی در همهٔ این‌ها به جز The Brides of Dracula و The Legend of the 7 Golden Vampires در نقش کنت حضور داشته، بنابراین Dracula: Prince of Darkness بازگشت لی به این نقش پس از غیبتی هشت‌ساله است. بسیاری از طرفداران هَمِر فیلم اول سری (۱۹۵۸) را تحسین می‌کنند؛ فیلمی محکم با ویژگی‌های همیشگی هَمِر: فضای گوتیک پرشکوه، رنگ‌های زنده، همبازی شدن لی و پیتر کاشینگ، زنان جذاب، تفسیر شیطانی لی از کنت و موسیقی ترسناک و برجستهٔ جیمز برنارد. با این‌حال، داستان کوتاه آن فیلم از نظر نویسندهٔ نقد تا حدی ناکافی بود و محدودیت‌های دههٔ پنجاه هم ملموس‌اند. نویسنده این نقد نسخهٔ دوم را ترجیح می‌دهد زیرا همهٔ شاخصه‌های هَمِر را دارد—به جز حضور کاشینگ. بعضی ممکن است از ریتم آرام نیمهٔ اول شکایت کنند، اما نگارنده از اینکه فیلم وقت می‌گذارد و روی دو زوج، فضای وهم‌آلود و افزایش تدریجی تعلیق تمرکز می‌کند خوشش می‌آید. شخصیت کلُوْو (فیلیپ لاتهام) با تظاهر مودبانه‌اش به‌طرز خاصی آزاردهنده است و نحوهٔ احیای کنت توسط او از نکات هولناک فیلم است. جالب اینکه لی زمان صفحهٔ چندانی ندارد و حتی یک خط دیالوگ هم نمی‌گوید؛ او در این فیلم بیشتر به نوعی شمایل ترسناک و افسانه‌ایِ خون‌آشام شباهت دارد. اما جو گوتیک غنی فیلم قوی است و بازیگران می‌درخشند، به‌ویژه باربارا شلی در نقش همسر محکوم‌شدهٔ مردی ظاهراً «بسیار متمدن» (چارلز تینگ‌ول) و اندرو کیر به‌عنوان ضدقهرمان شایستهٔ دراکولا، پدر ساندور، که راهب قدرتمندی است. همچنین توضیحات پدر ساندور دربارهٔ افسانه‌های خون‌آشام را ستایش می‌کنم. یک منتقد به این ایده تمسخر زد که مردگان متحرک باید از راهِ رضایت وارد خانهٔ کسی شوند، اما این برداشت با تشبیه خون‌آشام‌ها به شرّ هم‌خوانی دارد: شرّ ابتدا ذهن و ایدئولوژی فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد و سپس رفتار یا سبک زندگی او را تغییر می‌دهد. به‌طور خلاصه، شرّ نمی‌تواند بر کسی غالب شود مگر اینکه او داوطلبانه اجازه دهد. مدت زمان فیلم حدود ۹۰ دقیقه است و در باکینگهام‌شایر و برکشایر انگلستان فیلم‌برداری شده (احتمالاً برخی نماهای آغازین از رومانی گرفته شده). نویسندگان: جیمی سنگستر و آنتونی هایندز. بازیگران تکمیلی: فرانسیس متیوز و سوزان فارمر نقش زوج دیگر را ایفا می‌کنند. امتیاز: B