فیلم The Pit and the Pendulum 1961

وینسنت پرایس، راجر کورمن و ریچارد متیسن؛ شکوه گوتیک. فرانسیس بارنارد پس از شنیدن خبر مرگ خواهرش، الیزابت، به اسپانیا می‌رود تا دقیقاً بفهمد او چگونه کشته شده است. با رسیدن به قلعهٔ مدینا، با اعضای خانواده‌ای مواجه می‌شود که همگی مشکوک‌اند و خود قلعه مکانی هولناک است که گذشته‌ای مرگبار را در دل دارد. «چاه و آونگ» دومین فیلمِ مجموعه اقتباس‌های ادگار آلن پو از ساخته‌های...

وینسنت پرایس، راجر کورمن و ریچارد متیسن؛ شکوه گوتیک. فرانسیس بارنارد پس از شنیدن خبر مرگ خواهرش، الیزابت، به اسپانیا می‌رود تا دقیقاً بفهمد او چگونه کشته شده است. با رسیدن به قلعهٔ مدینا، با اعضای خانواده‌ای مواجه می‌شود که همگی مشکوک‌اند و خود قلعه مکانی هولناک است که گذشته‌ای مرگبار را در دل دارد. «چاه و آونگ» دومین فیلمِ مجموعه اقتباس‌های ادگار آلن پو از ساخته‌های راجر کورمن است و بی‌تردید یکی از بهترین‌های این سری است. ترکیبی از وحشت، تریلرِ رویایی و اندکی طنز که همگی به‌خوبی کنار هم قرار گرفته‌اند. فیلم با نمایی از ساحل و سپس قلعهٔ سنگی و غول‌آسای مدینا که بر لبهٔ صخره‌ای قرار دارد و در پرده‌ای مه‌آلود پوشیده شده آغاز می‌شود؛ از همان لحظه می‌فهمیم که قرار است حس ناخوشایندی بر ما غالب شود. درون قلعه هم نقش مهمی در داستان دارد: شومینه‌های شعله‌ور و اتاق‌های مخفی که همگی تحت قاب‌بندی استادانهٔ کورمن و تیمش قرار گرفته‌اند. داستانی از جنون، فریب و نیای سادیست که فیلم را به یکی از درخشان‌ترین اقتباس‌های پو بدل می‌کند. ریچارد متیسن با توسعه و بسطِ داستان کوتاهِ پو، بهترین گزینه برای خلق یک کلاسیک گوتیک بود. کورمن بار دیگر از وینسنت پرایس به‌عنوان بازیگر اصلی استفاده می‌کند و پرایس با اجرای لذتبخشی پاسخ می‌دهد؛ جایی که نمایش‌گری اغراق‌آمیز و جنون در حال طغیان، انگار از ابتدا قرار بوده با هم همراه باشند. باقی بازیگران تحتِ سایهٔ بزرگی پرایس قرار دارند، اما باید از باربارا استییل در نقش الیزابت هم به‌عنوان اجرای درخورِ توجه یاد کرد. فیلمبرداریِ فلوید کراسبی رنگ‌های باشکوه و حس نحسِ قلعهٔ مدینا را به‌خوبی محقق می‌کند. خودِ کورمن نیز در اوج کارش است؛ استفادهٔ درست او از دوربین به تقویت حس رو به افزایشِ ترس در سراسر اثر کمک می‌کند — نقطه‌ اوجِ فیلم توالی دیدِ اولِ قربانی از آونگِ عنوان است که یکی از بسیاری نکات فنی برجستهٔ فیلم به‌شمار می‌آید. (امتیاز: ۸/۱۰) فلش‌بک‌های رنگی، فضاهای زیبا، انتقام دل‌انگیز و در کنار همهٔ اینها وینسنت پرایس — به کارگردانی راجر کورمن و فیلمنامهٔ متیسن. این اثر به‌ویژه در پایانش فوق‌العاده است و مرا یاد «خانه در تپهٔ تسخیرشده» (۱۹۵۹) می‌اندازد؛ اگر آن پایان را به‌یاد دارید، منظورم را می‌فهمید. قطعاً ارزش دیدن دارد، چون در فهرست معیارهای من بسیاری از گزینه‌ها را تیک می‌زند. قصر متروک، تار عنکبوت، موش‌ها، جسدهای هولناک، زنا، قتل و اتاق شکنجه — در ۱۵۴۶، مردی از لندن (جان کر) به قلعه‌ای تهدیدآمیز در سواحل اسپانیا می‌آید تا دربارهٔ مرگ ناگهانی خواهرش (باربارا استییل) تحقیق کند. وینسنت پرایس ارباب عمارت را بازی می‌کند، لوانا اندرز نقش خواهر را دارد و انتونی کاربونه پزشکِ ماجراست. «چاه و آونگ» (۱۹۶۱) دومین فیلم از «چرخهٔ پو»ی راجر کورمن است که بین ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ هشت فیلم را شامل می‌شود. مانند بسیاری از اقتباس‌های دههٔ شصت از آثار پو، این فیلم بیشتر از اینکه اقتباسی مو به مو باشد، الهام‌گرفته از جو و تم‌های پو است؛ با این حال، فیلم در گیشه موفق بود و ریچارد متیسن کار درخشانی در پروراندن داستان انجام داد، هرچند فضای کلی یک‌بعدی است و تمام ماجرا عمدتاً در همان قلعهٔ ترسناک رخ می‌دهد. از دههٔ هفتاد به بعد، آثار ترسناک برای شوکه کردن تماشاگران به خون و غلیان بصری متوسل شدند، در حالی که فیلم‌سازانِ دههٔ شصت مجبور بودند بیشتر روی اتمسفرِ وهم‌آلود، ملودرام و اشاره‌های شوم با صدمات هولناک — هرچند نسبتا کم‌خون — تمرکز کنند. این فیلم رنگی و وهم‌آلود برای فصل پاییز (یا هر زمان دیگری) که هوس قلعه‌های تاریک، راهروهای تسخیرشده، اتاق‌های هولناک، تار عنکبوت‌ها، دکور میانه‌عمر، شجاعتِ نمایشی، اسرار گناه‌آلود و تهدید مرگ ترسناک را دارید، گزینه‌ای مناسب است. هر دو لوانا اندرز و باربارا استییل هنگام فیلم‌برداری تنها ۲۲ ساله بودند و بازیگری جذاب ارائه می‌کنند. شرکت AIP تا حدی نسخهٔ آمریکاییِ شرکتِ فیلم‌سازیِ همر در انگلستان بود، بنابراین طرفداران وحشتِ همر احتمالاً این فیلم را دوست خواهند داشت. مدت زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۲۰ دقیقه است و سکانس‌های ساحلی در پالوس وردز فیلم‌برداری شده‌اند. در ارزیابی کلی، فیلم نمره‌ای در حد B+/A- گرفته است.