فیلم Up in the Air 2009

واقعاً نمی‌فهمم چرا این فیلم نامزد اسکار شده. دیدنی است ولی به‌نظرم شایستگی اسکار را ندارد؛ فیلم بیش از حد ساده است تا برای چنین جایزه‌ای نامزد شود. جاهایی خنده‌دار داشت اما بیشتر خنده‌های سطحی بود تا خنده‌ی حسابی. از نظر فیلمنامه خوب است و تا حدودی واقعی به‌نظر می‌رسد، چون خیلی‌ها به‌خاطر رکود کارشان را از دست می‌دهند. فکر می‌کنم همین واقع‌نمایی یکی از...

واقعاً نمی‌فهمم چرا این فیلم نامزد اسکار شده. دیدنی است ولی به‌نظرم شایستگی اسکار را ندارد؛ فیلم بیش از حد ساده است تا برای چنین جایزه‌ای نامزد شود. جاهایی خنده‌دار داشت اما بیشتر خنده‌های سطحی بود تا خنده‌ی حسابی. از نظر فیلمنامه خوب است و تا حدودی واقعی به‌نظر می‌رسد، چون خیلی‌ها به‌خاطر رکود کارشان را از دست می‌دهند. فکر می‌کنم همین واقع‌نمایی یکی از دلایل محبوبیت فیلم است، چون دارد همان چیزی را نشان می‌دهد که اکنون در آمریکا در جریان است. این از آن فیلم‌هایی است که ابتدا تماشاگر را به سمتی می‌برد ولی در پایان مسیرش را عوض می‌کند و به جایی دیگر ختم می‌شود. سرگرم‌کننده بود، اما پایان‌بندی همان چیزی نبود که انتظار داشتم و باعث شد بقیه فیلم برایم کم‌اهمیت جلوه کند. انسان‌محور است، با شخصیت‌ها، سیر تحول و اجراهایی که برای هر کسی که در آستانه بزرگسالی است و می‌بیند زندگی‌اش طبق انتظار پیش نرفته قابل‌لمس خواهد بود. متأسفانه به نظرم سرشت این شخصیت‌های شرکتی — خونسرد، بدبین و ریاکار — جنبهٔ احساسی داستان را در بخش بزرگی سنگین می‌کند و تنها با درخشش‌های کوتاهِ کندریک و لینسکی و در نهایت رشد شخصیتِ کلونی شکسته می‌شود. در کل پیامِ پایانی کمی کلیشه‌ای و احساساتی بیان شده، به‌خصوص انتظارهایی که از عشق و خانواده گذاشته شده، اما فکر می‌کنم برداشت از همراهی و رفاقت در نهایت امری بسیار شخصی است. این فیلم مخصوصاً وقتی در بیست‌سالگی بیکار و تنها هستی، ضربهٔ شدیدی وارد می‌کند.