فیلم Death at a Funeral 2007

تماشای بسیار خوبی بود؛ احتمالاً دوباره آن را خواهم دید و توصیه‌اش می‌کنم. این فیلم نمونه‌ی بسیار خوبی است. شاید این جمله ساده به‌نظر برسد، اما فیلم‌های بیشتری — به‌ویژه آن‌هایی که بر روایت‌های چندگانه پافشاری می‌کنند — باید به نحوهٔ ساختار و مکانیک این فیلم توجه کنند. حدود ده خط داستانی مختلف جریان دارد و تقریباً به‌طرز بی‌نقصی متعادل شده‌اند. لحظاتی محوری وجود دارد که...

تماشای بسیار خوبی بود؛ احتمالاً دوباره آن را خواهم دید و توصیه‌اش می‌کنم. این فیلم نمونه‌ی بسیار خوبی است. شاید این جمله ساده به‌نظر برسد، اما فیلم‌های بیشتری — به‌ویژه آن‌هایی که بر روایت‌های چندگانه پافشاری می‌کنند — باید به نحوهٔ ساختار و مکانیک این فیلم توجه کنند. حدود ده خط داستانی مختلف جریان دارد و تقریباً به‌طرز بی‌نقصی متعادل شده‌اند. لحظاتی محوری وجود دارد که این داستان‌ها به هم می‌رسند (مشابه آنچه در Crash، Love, Actually، Snatch و Lock, Stock and Two Smoking Barrels دیده می‌شود)، اما بدون نیاز به برش‌های پراکنده یا بازگویی بخش‌هایی از داستان از منظر شخصیت‌های دیگر. فیلم تقریباً بی‌وقفه از رویدادی به رویداد دیگر منتقل می‌شود، گاهی با شتابی نامتعارف، و هرگز از مسیر اصلی خود منحرف نمی‌شود. شخصیت‌های زیادی جذاب هستند و هر کدام انگیزه‌های خاص خود را دارند، و موقعیت‌های فزاینده و مضحکی که پیش می‌آیند قبلاً به‌خوبی بسترچینی شده‌اند تا ناگهانی یا آزاردهنده به‌نظر نرسند. و دست‌کم بازی آلن تودیک هنگامی که تحت تأثیر دارو قرار می‌گیرد فوق‌العاده است و به‌تنهایی ارزش تماشا دارد. مگر اینکه از مراسم تدفین به‌شدت مضطرب باشید، فکر می‌کنم از این فیلم بسیار لذت خواهید برد.