فیلم The Hills Have Eyes 2006

یکی از بهترین بازسازی‌های ژانر ترسناک در موج اخیر. به‌جای نادیده‌گرفتن منبع اصلی یا بازپخش خسته‌کننده صحنه‌به‌صحنهٔ آن، آژا و لوواسور فیلم The Hills Have Eyes را گسترش داده و آن را بهبود بخشیده‌اند. اگرچه فیلم مشکلات قابل‌توجهی در باورپذیری دارد، اما در مجموع ترسی تکان‌دهنده و نسبتاً قابل‌قبول ارائه می‌دهد. ماجرای خانواده‌ای است که در پمپ‌بنزینی توقف می‌کنند و صاحب‌پمپ، راه خاکی میان صحرا را...

یکی از بهترین بازسازی‌های ژانر ترسناک در موج اخیر. به‌جای نادیده‌گرفتن منبع اصلی یا بازپخش خسته‌کننده صحنه‌به‌صحنهٔ آن، آژا و لوواسور فیلم The Hills Have Eyes را گسترش داده و آن را بهبود بخشیده‌اند. اگرچه فیلم مشکلات قابل‌توجهی در باورپذیری دارد، اما در مجموع ترسی تکان‌دهنده و نسبتاً قابل‌قبول ارائه می‌دهد. ماجرای خانواده‌ای است که در پمپ‌بنزینی توقف می‌کنند و صاحب‌پمپ، راه خاکی میان صحرا را به‌عنوان میانبر چند ساعته پیشنهاد می‌دهد. آن‌ها با کاروان راه می‌افتند، اما وقتی لاستیک پنچر می‌شود و تصادفی با سنگی بزرگ رخ می‌دهد، کم‌کم متوجه می‌شوند تنها نیستند — و واژه «مردم» را اینجا به‌صورت نسبی به‌کار می‌برم. ادامهٔ داستان، سفر ترسناک این مسافران را در مقابل گروهی از آدم‌های به‌شدت دگرگون‌شده نشان می‌دهد که از زمان آزمایش‌های هسته‌ای رها شده‌اند. وقتی تعدادشان به سه نفر کاهش می‌یابد، «بیگ باب» (تد لوین) و سگ وفادارش مجبورند نوهٔ ربوده‌شده‌اش را پیدا کنند؛ سفری پُرخطر و نفس‌گیر. برخی تصمیم‌های عجیب خانوادهٔ کارتر — از جمله انتخاب همین میانبر — باعث می‌شود قصه در بخش‌هایی کمی مضحک به‌نظر برسد و پایان تا حدی کش‌دار شود. با این حال فیلم سرشار از لحظات پریدن از جاست و آژا تا حد زیادی از هیستریِ جیغ‌زنندهٔ آزاردهنده پرهیز کرده است. وقتی فیلم به جریان می‌افتد، ریتم قابل‌قبولی پیدا می‌کند و تدوین تصویری برای افزایش تأثیر صحنه‌های خشونت‌آمیز و جلوه‌های عملی بسیار حساب‌شده است. اگرچه به خشونت و خشن‌بودن نسخهٔ اصلی ۱۹۷۷ نمی‌رسد، به‌نظر من همچنان به همان اندازه خوب است. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار بالا؛ یکی از آثار مورد علاقهٔ شخصی.