فیلم Y Tu Mamá También 2001

در تماشای اخیرِ «آبی گرم‌ترین رنگ است» یاد این فیلم افتادم، و مانند آن فیلم، رابطهٔ مرکزی میان تنوچ و خولیو مرا جذب کرد؛ رابطه‌ای که هم به‌طرز حیرت‌انگیزی وجدآور بود و هم در عین حال منزوی‌کننده، به‌ویژه وقتی به پایان می‌رسد. انگار شور و شوقِ سفر جاده‌ای‌شان تا «دهانِ بهشت» آن‌قدر آتشین بود که با بازگشت به زندگیِ روزمره نتوانست پایدار بماند. ابتدا این...

در تماشای اخیرِ «آبی گرم‌ترین رنگ است» یاد این فیلم افتادم، و مانند آن فیلم، رابطهٔ مرکزی میان تنوچ و خولیو مرا جذب کرد؛ رابطه‌ای که هم به‌طرز حیرت‌انگیزی وجدآور بود و هم در عین حال منزوی‌کننده، به‌ویژه وقتی به پایان می‌رسد. انگار شور و شوقِ سفر جاده‌ای‌شان تا «دهانِ بهشت» آن‌قدر آتشین بود که با بازگشت به زندگیِ روزمره نتوانست پایدار بماند. ابتدا این فیلم را فیلمی دربارهٔ بلوغ دانستم، هرچند صحنه‌های جنسیِ بسیار صریح‌تری نسبت به آثار هم‌ژانرش داشت. آن دیدگاه نقطهٔ شروعِ تأملی به من داد، اما هر بار که فیلم را می‌بینم بیشتر به نکات اقتصادی-اجتماعی‌ای فکر می‌کنم که آلفونسو کوآرون در سراسر فیلم مطرح می‌کند. بیشتر به این می‌اندیشم که چقدر دربارهٔ کشورهای دیگر، به‌ویژه کشوری که درست در جنوبِ کشور من قرار دارد، کم می‌دانم. (شاید تنوچ و خولیو هم چیز زیادی نمی‌دانند.) پس از آخرین تماشا، بیشتر به این فکر کردم که آیا آن دو واقعاً از این تجربه چیزی مثبت آموختند یا نه. گفته می‌شود پس از پایانِ فیلم دیگر هرگز یکدیگر را نمی‌بینند. بعد از آن چه می‌شود؟ و این سفری که من شاهدش بودم چه معنایی برای آن پاسخ دارد؟