فیلم Demons 1985

این زیبا بود. حتماً تجربهٔ عجیبی است که فرزند یک کارگردان بزرگ باشی و در همان ژانر قدم برداری. آیا راه او را تا حد زیادی دنبال می‌کنی یا سعی می‌کنی چیزی کاملاً متفاوت بسازی؟ این فیلم می‌تواند یک برنامهٔ دوبل عالی در سینما باشد، همراه با نسخهٔ دههٔ پنجاه «The Blob» — فیلمی دیگر که در آن سینما آن فضای امن، تاریک و مانند رحم...

این زیبا بود. حتماً تجربهٔ عجیبی است که فرزند یک کارگردان بزرگ باشی و در همان ژانر قدم برداری. آیا راه او را تا حد زیادی دنبال می‌کنی یا سعی می‌کنی چیزی کاملاً متفاوت بسازی؟ این فیلم می‌تواند یک برنامهٔ دوبل عالی در سینما باشد، همراه با نسخهٔ دههٔ پنجاه «The Blob» — فیلمی دیگر که در آن سینما آن فضای امن، تاریک و مانند رحم که ما همیشه از آن فرض می‌کنیم، نیست. قطعاً به پای «Night of the…» نمی‌رسد، اما از بخش‌هایی از آن لذت بردم. به‌ویژه پانک‌های معتاد به کوکائین و قوّاد را دوست داشتم. دوبله اما کابوس‌وار است. امتیاز نهایی: ★★½ — نکات زیادی داشت که به من خوش آمد، اما به‌عنوان یک کل چندان کار نکرد. هرج‌ومرج متروپول! «Demons» (Demoni) را لمبرتو باوا کارگردانی کرده و دَریو آرژنتو، داردانو ساچتی و فرانکو فرینی فیلمنامه را با هم نوشته‌اند. بازیگران فیلم عبارت‌اند از اوربانو باربرینی، ناتاشا هووی، کارل زینی، پاولا کوتزو، فیوره آرژنتو و جرِتا جیانکارلو. موسیقی از کلودیو سیمونتی و فیلم‌برداری از جیانلورِنزو باتاگلیا است. یک اسپاگتی-هارور شگفت‌انگیز و دیوانه‌وار است: داستان دربارهٔ گروهی از مردم است که در یک سینمای برلین گرفتار می‌شوند و ناگهان مورد حملهٔ شیاطینی درنده قرار می‌گیرند. می‌توان گفت فیلم باوا زیرِ لایهٔ خون و آشغال‌نمایی، عمقی شوخ‌طبعانه در روایت دارد — به‌هرحال داستان عمداً در سینما رخ می‌دهد و فیلمی درون فیلم هست که تا حدی به واقعیت تبدیل می‌شود. اما اساساً این فیلم برای علاقه‌مندان به وحشتِ کمیک‌وار و بی‌پروا ساخته شده تا با ولع در هیجان تب‌دار آن فرو بروند. فیلم‌نامه به‌اندازهٔ دوبله ضعیف است؛ شخصیت‌ها به‌نظر کارتونی می‌آیند و موقعیت‌های باز رها می‌شوند تا صحنه‌های انفجار پلاسمایی بعدی فراهم شود. با این حال، نمایش بی‌پروا و بی‌ملاحظهٔ صحنه‌های قتل و ریتم تند فیلم، آن را به تجربه‌ای پُرجنب‌وجوش و سرگرم‌کننده تبدیل کرده است. حتی موسیقی متن نیز دوگانه است: از قطعات سینتی‌سایزرِ معمول دههٔ ۸۰ تا غرش هوی-متال را در خود دارد — و این لذت‌بخش است. امتیاز: ۷/۱۰ فیلم‌های ترسناک ایتالیاییِ دههٔ ۸۰ عملاً یک ژانر مستقل بودند؛ می‌توانستند گیألوهای خشن، وحشت فراطبیعی یا فیلم‌های آدم‌خواری باشند. در آن زمان هم وحشت‌زده‌مان می‌کردند و هم مسحور. با داستانی ساده، آرژنتو (طرح) و باوا (کارگردان) تماشاگران را به دیدن فیلمی دربارهٔ شیاطین می‌فرستند و آن شیاطین به‌طور واقعی جان می‌گیرند. این کار خوب انجام شده است: زنی با ماسک صورتش خش برداشته و همان اتفاق بارها در فیلم تکرار می‌شود — گاهی آنچه در واقعیت رخ می‌دهد، در فیلم نیز رخ می‌دهد. هرچه افراد بیشتری آلوده می‌شوند، هرج‌ومرج سریع‌تر گسترش می‌یابد و قهرمانان (و دیگر شخصیت‌های موردعلاقه‌مان) برای نجات جان خود تلاش می‌کنند. در این فیلم صحنه‌های زیادی از خون‌ریزی (افکت‌های عملی) وجود دارد؛ بدون تردید سرها یا اعضا قطع می‌شوند و لیترها خون (چه قرمز، چه سبز یا زرد) پخش می‌شود. وقتی با فیلم همراه شوی، یک سواری مهیج است و ۸۸ دقیقه به‌سرعت می‌گذرد.