فیلم The Blob 1958

یک تودهٔ قرمز عجیب و گرسنه از فضا چند نوجوان (استیو مک‌کوئین و آنتا کورسو) شاهد ماده‌ای شبیه ژله هستند که به‌طور وحشتناکی به مردم یک شهر در پنسیلوانیا حمله می‌کند، اما پلیس سخت می‌تواند حرفشان را باور کند. هرچند فیلم «بلاب» (1958) قدیمی به‌نظر می‌رسد، دیدن آن ارزش دارد چون پنجره‌ای رو به زندگی شهری کوچک آمریکا در سال 1957 (زمان فیلم‌برداری) است و همچنین اولین...

یک تودهٔ قرمز عجیب و گرسنه از فضا چند نوجوان (استیو مک‌کوئین و آنتا کورسو) شاهد ماده‌ای شبیه ژله هستند که به‌طور وحشتناکی به مردم یک شهر در پنسیلوانیا حمله می‌کند، اما پلیس سخت می‌تواند حرفشان را باور کند. هرچند فیلم «بلاب» (1958) قدیمی به‌نظر می‌رسد، دیدن آن ارزش دارد چون پنجره‌ای رو به زندگی شهری کوچک آمریکا در سال 1957 (زمان فیلم‌برداری) است و همچنین اولین نقش اصلی استیو مک‌کوئین را نشان می‌دهد. فیلم به‌طرز قابل‌لمسی‌ای به سبک دههٔ پنجاه ترسناک است. تنها نقدم این است که استیو واضحاً یک مرد بالغ است، نه یک نوجوان؛ در زمان فیلم‌برداری ۲۷ ساله بود اما دست‌کم سی‌سال به‌نظر می‌رسید. لارِی هیگمن چهارده سال بعد دنباله‌ای با عنوان «Beware! the Blob» (یا «Son of Blob») ساخت؛ این فیلم پس از شهرت تلویزیونی او در I Dream of Jeannie و پیش از بازگشتش به اوج با نقش J.R. در Dallas ساخته شد. دنباله بین بخش‌های کمدی عجیب و وحشت جدی تعادل برقرار می‌کند و جالب است مقایسه‌اش با فیلم اصلی به‌خاطر تغییرات اجتماعی ناشی از تحولات دههٔ ۶۰. دنباله پنجره‌ای سرگرم‌کننده به فرهنگ ضدجریان آن زمان (به‌ویژه ۱۹۷۱، زمان فیلم‌برداری) است و نشان می‌دهد هیپی‌ها یا نیمه‌هیپی‌ها چگونه با افرادِ فرهنگ سنتی تعامل داشتند؛ به نظر من تفاوتِ نسل‌ها همیشه وجود دارد و این موضوع حتی در فیلم اصلی هم دیده می‌شود. بازسازی قابل‌توجهی از فیلم اصلی در ۱۹۸۸ ساخته شد که مثل «Beware! The Blob» بین ترس محض و لحظات بامزه تعادل برقرار می‌کرد. بودجهٔ آن از دنبالهٔ هیگمن بیشتر بود، اما افزودن خط فرعی‌ای که منشأ موجود را کاملاً زمینی نشان می‌داد، از فضای فرازمینی و وهم‌انگیز بلاب کاست. با این حال بازسازی ارزش دیدن دارد. مدت فیلم ۱ ساعت و ۲۶ دقیقه است و تماماً در جنوب‌شرق پنسیلوانیا و در نواحی غرب فیلادلفیا فیلم‌برداری شده: فینیکس‌ویل، داونینگ‌تاون، ولی فورج، رویرزفورد و چستر اسپرینگز. امتیاز: A-/B+ تم اغراق‌آمیز سکانس افتتاحیه ممکن است شما را گمان‌برنده کند که فیلم کاملاً شوخی‌محور است؛ تا حدی درست است — فیلم گاهی کمیک است اما در بیشتر اوقات خودش را جدی می‌گیرد. هر بار که آن را می‌بینم چند خنده و جیغ از من درمی‌آورد؛ از پنج سالگی آن را تماشا می‌کنم و به‌تازگی هفتمین بارم بود. من به آن 7.4 از 10 می‌دهم.