فیلم Obsession 1976

دژاوو و دژاوو «اوبسشن» به کارگردانی برایان دی پالما و نویسندگی پل شرایدر ساخته شده است. بازیگران اصلی فیلم کلیف رابرتسون، ژنوویو بوژو و جان لیتگو هستند. موسیقی اثر از برنارد هرمان و فیلم‌برداری از ویلموس زیگموند است. به نظر می‌رسد درباره دی پالما دو طیف وجود دارد: یا او را دوست دارید یا از او بیزارید. او یک استاد سبک‌پرداز است که تریلرهای تیز و قدرتمندی...

دژاوو و دژاوو «اوبسشن» به کارگردانی برایان دی پالما و نویسندگی پل شرایدر ساخته شده است. بازیگران اصلی فیلم کلیف رابرتسون، ژنوویو بوژو و جان لیتگو هستند. موسیقی اثر از برنارد هرمان و فیلم‌برداری از ویلموس زیگموند است. به نظر می‌رسد درباره دی پالما دو طیف وجود دارد: یا او را دوست دارید یا از او بیزارید. او یک استاد سبک‌پرداز است که تریلرهای تیز و قدرتمندی در سنت استاد هیتکاک ساخته، یا هنرمندی کپی‌کار که با تکیه بر سبک تلاش می‌کند کمبودهای قصه‌گویی‌اش را پنهان کند. در هر صورت، در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ فیلم‌هایش را نمی‌شد نادیده گرفت — بسته به سلیقه‌تان ممکن است خوب یا بد به نظر برسند. همان‌طور که بارها اشاره شده، «اوبسشن» ادای احترامی است به شاهکار هیتکاک، «ورتیگو». این فیلم نسخهٔ مستقیم و کاملِ کپی نیست، اما شالودهٔ روایی‌شان شباهت دارد: رابرتسون مردی سوگوار است که پس از مرگ همسر (بوژو) و دخترش، شانزده سال بعد با زنی مواجه می‌شود که شبیه همسر فوت‌شده‌اش است (باز هم بوژو) و به او دلبسته می‌شود. وقتی زن جدید هم به او جذب می‌شود، رابطه‌ای مرزبه‌مرز ناسالم شکل می‌گیرد که با برانگیخته شدن آب‌های گل‌آلود و آشکار شدن حقایق به اوج می‌رسد و هر آنچه پنهان بوده بیرون می‌ریزد. در زمانی که «ورتیگو» در دههٔ ۷۰ برای مدتی از دسترس خارج بود، «اوبسشن» قطعاً گزینهٔ دوم بسیار خوبی برای هر کسی بود که هوس تریلری با سبک برجسته و هوش روان‌شناختی را داشت. حتی اگر موافق انتقاد «سبک به‌جای محتوا» باشید، سبک در این فیلم چنان برجسته است: حرکت‌های سرگردان دوربین، نماهای رو به بالا، هاله‌های مه‌آلود، قاب‌های مایل، پن‌های دورانی، درخشش‌های رؤیایی و فوکوس‌های شخصیت‌محور. به این‌ها استفادهٔ درخشان از لوکیشن‌های نیواورلئان و توسکانی و موسیقی شهوانی و خطرناک هرمان (بخشی از آن از «ورتیگو» اقتباس و بازسازی شده) را اضافه کنید — این فیلم سرشار از سبک است. هرچند افشاگری‌های نهایی فیلم هم جذاب و جسورانه‌اند؛ حتی اگر پایانی که ابتدا در نظر گرفته شده بود به احتمال زیاد باعث جنجال بیشتر و بحث‌برانگیزتر شدن اثر می‌شد. بازیگران اصلی در سطح بالایی ظاهر می‌شوند: رابرتسون نقش مردی دلتنگ و آسیب‌دیده را به‌خوبی ایفا می‌کند؛ احساس گناه و وسواس از تک‌تک حرکاتش موج می‌زند. بوژو فوق‌العاده است؛ بازی دوقلوی او دقیق و اثرگذار است و تا اواخر فیلم جلب توجه آشکار نمی‌کند. جان لیتگو هم در حاشیهٔ قاب جولان می‌دهد، شبیه وکیلی حقه‌باز با کراواتی بیش از حد سفت. در نهایت «اوبسشن» فیلمی است ساخته‌شده در سبک هیتکاک، اما هرگز به‌گونه‌ای تحقیرآمیز یا غیرقابل‌قبول. این فیلم نسبت نامشروعی با «ورتیگو» ندارد؛ بیشتر شبیه یک برادرزن قابل‌اطمینان است. عامه‌پسند و زمخت، اما در عین حال باکلاس. عالی. ۸/۱۰