فیلم The Plague 2025

زورگویی و طردِ حساب‌شده انگار از دیرباز وجود داشته، اما در سال‌های اخیر این رفتارهای ضداجتماعی بیش از پیش مورد نکوهش قرار گرفته‌اند. جالب اینکه صدایی که همین تازگی به این جمع انتقادی پیوسته، از منبعی نسبتاً غیرمنتظره می‌آید: فیلم اولِ دقیق و درخشانِ نویسنده-کارگردان چارلی پولینگر. داستان در یک اردوی تابستانی واترپلو برای نوجوانان کم‌سن و سال می‌گذرد و ماجراهای گروهی از نوجوانان تاثیرپذیر...

زورگویی و طردِ حساب‌شده انگار از دیرباز وجود داشته، اما در سال‌های اخیر این رفتارهای ضداجتماعی بیش از پیش مورد نکوهش قرار گرفته‌اند. جالب اینکه صدایی که همین تازگی به این جمع انتقادی پیوسته، از منبعی نسبتاً غیرمنتظره می‌آید: فیلم اولِ دقیق و درخشانِ نویسنده-کارگردان چارلی پولینگر. داستان در یک اردوی تابستانی واترپلو برای نوجوانان کم‌سن و سال می‌گذرد و ماجراهای گروهی از نوجوانان تاثیرپذیر را دنبال می‌کند که درس‌های مهمی از خطرات چنین رفتارها و طرز فکرهای سمی می‌آموزند. در مرکز این تریلر روان‌شناختی بن قرار دارد—پسری ایدئالیست و کم‌رو که بازی قابل‌توجهِ اورت بلانک (نامزد جایزهٔ Critics’ Choice) او را نقش‌آفرینی کرده است. بن تلاش می‌کند با دیگران کنار بیاید اما به‌خاطر حساسیت و مهربانی‌اش اغلب از جمعِ پرشر و شوری که معمولاً مهربان نیستند، جدا می‌افتد. او از تحقیرهایی که دیگران بر دیگران تحمیل می‌کنند به‌خصوص نسبت به پسری متفاوت و نافرمان به نام ایلی شگفت‌زده است؛ ایلی به‌خاطر دیدگاه‌های منحصر‌به‌فردش اغلب طرد می‌شود. وضعیت ایلی با بروز جوش پوستی شدیدی بدتر می‌شود که قلدرها به‌طور بی‌رحمانه آن را «طاعون» می‌نامند و این بهانه‌ای برای طرد مداوم او می‌شود. بن از این تمسخر مداوم گیج می‌ماند و تلاش می‌کند ایلی را بهتر بشناسد. اما وقتی بن هم دچار همان جوش پوستی می‌شود، خود او هم هدف تمسخر و تحقیر قرار می‌گیرد. او برای درک دلیل این رفتار بی‌دلیل مرتب با مربی‌اش مشورت می‌کند، اما اغلب تنها است و باید به‌تنهایی با این تحقیر پی‌درپی مواجه شود. زندگی در آنچه قرار بود تجربه‌ای لذت‌بخش باشد، به‌سرعت تبدیل به جهنمی قابل‌تحمل می‌شود. آنچه این داستان را چنان تأثیرگذار می‌کند، نحوهٔ ماهرانهٔ پرداختنِ فیلم‌ساز به موضوع است؛ فیلم گویی مانند یک فیلم ترسناک هوشمند ساخته شده—در بسیاری مواقع ترسناک‌تر از فیلم‌هایی که برای ایجاد وحشت به صحنه‌های بی‌مورد خشن یا شعارهای احساسی متوسل می‌شوند (مخصوصاً در مواقعی که به نظر می‌رسد طاعون ممکن است واقعاً وجود داشته باشد و نه صرفاً ساختهٔ ترس روانی گروهی از پسران نوجوان). این رویکرد با موسیقی فضاساز و فیلم‌برداری خلاقانه تقویت می‌شود و زیرمتنی ترسناک به یک درام رشد و بلوغ می‌افزاید. به‌راستی در ابتدا گاهی فیلمنامه می‌توانست متمرکزتر باشد، اما این نیز می‌تواند بازتاب آشفتگی شدیدی باشد که بن در تلاش برای سازگاری با این محیط جدید و گاهی آزاردهنده تجربه می‌کند. ممکن است برخی روایت را گاه کلیشه‌ای بدانند، اما پیام فیلم را نمی‌توان بیش از حد برجسته کرد؛ به‌ویژه برای هر کسی که تا به‌حال طرفِ این نوع رفتارهای ناشایست بوده است. همان‌طور که نامزدی در جشنوارهٔ کن و جوایز مستقل نیز نشان می‌دهد، هیچ جایی در این جهان برای چنین رفتاری وجود ندارد—فیلم این نکته را با وضوح، هدف و اراده‌ای قوی برای جلوگیری از استمرار این آسیب به‌خوبی به تماشاگر منتقل می‌کند.