فیلم Rebuilding 2025

همه ما درباره سختی‌هایی که بازماندگان فجایع طبیعی تحمل می‌کنند می‌خوانیم، اما به ندرت پیش می‌آید که زندگی روزمرهٔ گذراندن چنین تجربه‌ای را ببینیم، و حتی کمتر پیش می‌آید که این رویدادها به‌طور مؤثر و تأثیرگذار روی پرده سینما بازنمایی شوند. این همان ویژگی‌ای است که دومین فیلم بلندِ نویسنده-کارگردان مکس واکر-سیلورمن را نه‌فقط اثری سینمایی قابل قبول، بلکه تجربه‌ای غیرمنتظره و دلگرم‌کننده می‌سازد. وقتی...

همه ما درباره سختی‌هایی که بازماندگان فجایع طبیعی تحمل می‌کنند می‌خوانیم، اما به ندرت پیش می‌آید که زندگی روزمرهٔ گذراندن چنین تجربه‌ای را ببینیم، و حتی کمتر پیش می‌آید که این رویدادها به‌طور مؤثر و تأثیرگذار روی پرده سینما بازنمایی شوند. این همان ویژگی‌ای است که دومین فیلم بلندِ نویسنده-کارگردان مکس واکر-سیلورمن را نه‌فقط اثری سینمایی قابل قبول، بلکه تجربه‌ای غیرمنتظره و دلگرم‌کننده می‌سازد. وقتی داستی فِریزر (جاش اوکانر) در آتش‌سوزی وسیع تقریباً همه چیزش را از دست می‌دهد، باید تکه‌های زندگی‌اش را جمع کند و با آینده‌ای نامطمئن روبه‌رو شود. مزرعه‌ای که سال‌ها در خانواده‌اش بوده ویران می‌شود و تنها زمینی که مزرعه روی آن قرار داشت برایش می‌ماند؛ اما با توجه به زمین سوخته‌ای که از فاجعه به‌جای مانده، عملاً ده سال طول می‌کشد تا دوباره بتوان آن زمین را به‌عنوان یک ملک فعال استفاده کرد. بنابراین، هنگام بررسی گزینه‌های مالی و منطقی، این دامدار ساده و کم‌حرف به کمپ FEMA نقل مکان می‌کند و به‌عنوان کارگر راه‌سازی مشغول به کار می‌شود، اما این شغل آنچه او می‌خواهد یا واقعاً هست، نیست. هم‌زمان تلاش می‌کند رابطهٔ شکسته‌اش با دختر جوانش، کیلی-روز (لیلی لاتوره)، را بازسازی کند؛ دختری که با همسر سابق داستی، روبی (مگن فاهی)، شریک جدیدش رابی (سم اینگبرینگ) و مادربزرگ دلبندش بس (امی مادیگان) زندگی می‌کند. بار سنگینی بر دوش داستی است؛ شرایطی که می‌تواند بسیاری از ما را فلج کند، به‌ویژه وقتی امید به‌نظر کالایی کمیاب می‌آید. اما در طول این مصیبت، داستی شبکهٔ حمایتی غیرمنتظره‌ای پیدا می‌کند که به او کمک می‌کند بر مشکلات و شکست‌هایش غلبه کند. این حمایت نه‌فقط از سوی همسر سابق و مادرزنش، بلکه از "خانواده" جدیدی که میان همسایگانش در کمپ FEMA پیدا می‌کند نیز هست، به‌ویژه مادری جوان که تازه همسرش را از دست داده، میلا (کالی ریس، نامزد جایزهٔ Independent Spirit)، و دخترش لوسی (زیلیانا مارتینز) که به بهترین دوست جدید کیلی-روز تبدیل می‌شود. حاصل کار داستانی دلگرم‌کننده از انسان‌هایی است که با روحیۀ همدردی و همدلی به کمک یکدیگر می‌آیند؛ نمونه‌ای از قصه‌های تأثیرگذار و امیدوارکننده‌ای که این روزها بیشتر به آنها نیاز داریم. هرچند روایت تا حدی کلیشه‌ای و شاید کمی قابل‌پیش‌بینی به‌نظر برسد، اما در سراسر فیلم احساس واقعیت دارد و هرگز تحمیلی، قلابی یا تصنعی نیست. این ویژگی‌ها با بازی‌های خوب گروه بازیگران — به‌ویژه نقش قابل‌توجهِ لاتوره — تصویری زیبا از منظره‌های غرب و موسیقی الهام‌بخش فیلم تقویت می‌شود. مخاطبان بدبین ممکن است فیلم را کمی شیرین و سطحی بیابند، اما با توجه به اصالتی که فیلم دارد (بیش از آنچه در ابتدا انتظار می‌رفت)، همین حس واقعی بودن نشان می‌دهد که چقدر به چنین قصه‌ای در این روزهای سخت نیاز داریم. «Rebuilding» تا کنون تا حدی کم‌توجه مانده است، اما فیلمی است که شایستۀ تماشاگر است؛ اثری که با الهام و حس نیک‌نگری، هم در این فصل جشن‌ها و هم در طول سال ارزش دیدن دارد.