سریال Obi-Wan Kenobi

«اوبی-وان» سریالی است که پتانسیل زیادی دارد اما در جنبه‌های متعددی کم می‌آورد. premises جذابی دارد، اما نگارشِ سریال آن‌قدر نامتعادل است که گاهی مخاطب را از داستان بیرون می‌کشد. بارها تصمیم‌های شخصیتی صرفاً برای پیش‌برد روایت اتخاذ می‌شوند که از نظر منطقی توجیهی ندارند. این سریال اما با بازی‌های درخشان ایوان مک‌گریگور در نقش اوبی-وان و هایدن کریستنسن/جیمز ارل جونز در نقش آناکین/دارث ویدر...

«اوبی-وان» سریالی است که پتانسیل زیادی دارد اما در جنبه‌های متعددی کم می‌آورد. premises جذابی دارد، اما نگارشِ سریال آن‌قدر نامتعادل است که گاهی مخاطب را از داستان بیرون می‌کشد. بارها تصمیم‌های شخصیتی صرفاً برای پیش‌برد روایت اتخاذ می‌شوند که از نظر منطقی توجیهی ندارند. این سریال اما با بازی‌های درخشان ایوان مک‌گریگور در نقش اوبی-وان و هایدن کریستنسن/جیمز ارل جونز در نقش آناکین/دارث ویدر نجات می‌یابد. نسخهٔ شکسته و فروریختهٔ اوبی-وان در این سریال کاملاً باورپذیر است و من در روند بازسازی و رستگاری او سرمایه‌گذاری روحی شدم. دارث ویدر صحنه‌های زیادی دارد که صرفاً برای خوشایند طرفداران، خشم و بی‌رحمی مطلق او را نشان می‌دهد؛ اینجاست که لذت تماشای سریال از ضعفِ نگارش و پیش‌روی ضعیفِ داستان بیشتر می‌شود. نتیجه‌گیری: قابل قبول. وقتی دیزنی اعلام کرد قرار است سریالی دربارهٔ اوبی-وان بسازد، خیلی هیجان‌زده شدم. بازگشت ایوان مک‌گریگور برایم خوشایند بود و بازگشت هایدن کریستنسن به نقش دارث ویدر هم خوشحالی‌ام را بیشتر کرد. دیدن بازیگر جوانی که نقشِ شاهزاده‌خانم لیاِ جوان را بازی می‌کند هم فوق‌العاده بود؛ او تمام آن چیزهایی را که کری فیشر در نقش لیا داشت، در خود داشت. به نظرم کری فیشر از این بازیگر جوان بسیار خرسند می‌شد؛ او استعداد زیادی دارد و مشتاق دیدن آثار بعدی‌اش هستم. می‌خواهم کمی دربارهٔ دارث ویدر حرف بزنم. در این سریال می‌بینیم او تا چه حد تاریک و بی‌رحم شده؛ بی‌رحم، غیرهمدل، سرد، خشمگین و تلخ. او واقعاً تبدیل به آن شروری می‌شود که همه می‌دانستیم و تا پیش از این سریال کمتر شاهد آن بودیم. خوشحالم که نشان دادند چگونه آناکین اسکای‌واکر کاملاً به ماشین نفرتی به نام دارث ویدر تبدیل شده است. دیدن قدرت واقعی ویدر و محدودیت‌ناپذیریِ آن، سؤال‌هایی را پیش می‌آورد: ویدر قطعاً آن‌قدر قدرتمند بود که می‌توانست پالپاتین را از قدرت برکنار کند—پس چرا این کار را نکرد؟ رویارویی آخر اوبی-وان و ویدر دلخراش بود. اگر این صحنه شما را تکان نداد، نمی‌دانم چگونه می‌توان خود را طرفدار واقعی جنگ ستارگان خواند. شخصاً گریه کردم. دیدن آخرین شعله‌های آناکین که در شکاف کوچکِ ماسک ویدر خاموش می‌شود، وقتی جایگاه خودش را برای اوبی-وان توضیح می‌دهد، اشک‌های اوبی-وان وقتی می‌فهمد آناکین واقعاً مرده است، و احساس نومیدی آن لحظه که صدای آناکین بینابینی کم‌وکم قطع می‌شود و جای خود را به صدای دارث ویدر می‌دهد—این صحنه یکی از قدرتمندترین لحظات در تمام تاریخ جنگ ستارگان بود و شاکرم که زنده‌ام و توانستم آن را ببینم. ایوان مک‌گریگور برای نقش اوبی-وان به دنیا آمده است. جزئیات ریزی که به شخصیت اضافه می‌کند ارجاع‌هایی ظریف به بازی آلک گینز در سه‌گانهٔ کلاسیک دارد. می‌بینیم اوبی-وان در ترکِ جدایی از جدای‌ها کشمکش دارد؛ از نیرویِ نیرو جدا شده و کاری متوسط در تاتوئین گرفته تا طبق وعده از لوک مراقبت کند. مسیر تنهایی‌ای که او طی می‌کند تا این‌که برای کمک به نجاتِ شاهزاده‌خانم لیا که ربوده شده تماس می‌گیرند، بسیار مؤثر است. پنج قسمت یا شش قسمت برایم کمی کوتاه بود، اما خوشحالم که این شش قسمت را دیدم. تا وقتی اوبی-وان در فینال با دارث ویدر روبه‌رو می‌شود، می‌فهمید چرا اوبی-وان کنوبی بزرگ‌ترین جدای تاریخ است. روپرِت فرند در نقش بازجوی ارشد شرور، شیوا و خوش‌بیان ظاهر شد و دیدنش لذت‌بخش بود. «برادر پنجم» خبیث و حسابگر بود—نقشی که برای سانگ کانگ مناسب بود. کاش «خواهر چهارم» دیالوگ‌ها یا تعاملات بیشتری داشت چون خیلی جذاب به نظر می‌رسید. با وجود نقش کوتاه رایَه کیلشتِد، تأثیر ماندگاری گذاشت. موزس اینگرام نقش «خواهر سوم» (ریوا) را بازی می‌کند. جاه‌طلبی و پیش‌زمینهٔ او دلخراش بود اما موزس شخصیت را بسیار قابل‌لمس کرد. از تماشای مبارزهٔ او با دیگران و حتی شکنجهٔ شاهزاده‌خانم لیا لذت بردم. آیندهٔ روشنی برای این بازیگر می‌بینم. اگر طرفدار جنگ ستارگان هستید، «اوبی-وان» را ببینید—اگر تا به حال ندیده‌اید. این داستان بخش‌های زیادی از پازل را کنار هم می‌چیند و پیش‌درآمدها را بهتر به کل داستان پیوند می‌دهد؛ علاوه بر این، انیمیشن‌های «جنگ‌های کلون» و «ربلز» را هم با آن مرتبط می‌کند. سریال بسیار خوبی است (هرچند کوتاه). دوست دارم باز هم ادامه‌اش را ببینم. نیرویِ همواره همراهتان باشد. -------------------- این سری دربارهٔ چه کسی است؟ با وجودِ عنوان، شخصیت اصلی—اوبی-وان یا «بن»—برای من مثل بازیگری درجه دوم در سه‌گانهٔ کوچک خودش به نظر می‌رسد. او توسط یک شاهزاده‌خانم بداخلاق جوان تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد و توسط یک ضدقهرمان پیگیر و جاه‌طلب به‌راحتی می‌ترسد، در حالی که همه او را یکی از «بزرگ‌ترین جدای‌ها» توصیف می‌کنند. به نظر من این نقش باید بازی می‌شد به‌گونه‌ای که قهرمان قدرتمندی باشد که به‌خاطر تراژدی‌های گذشته از به‌کارگیری قدرتش اکراه دارد؛ اما در عوض اوبی-وان شِکَسته و دست‌وپاچلفتی به نظر می‌رسد. از نظر داستانی، بر خلاف «ماندالوریان»، این قصه ریتم و هیجان کافی ندارد. موضوع دربارهٔ جدای‌هاست اما تا کنون شمشیرزنی با شمشیر نوری کم است و استفاده از نیرو بسیار ضعیف نشان داده شده. جلوه‌های ویژه عالی‌اند و تولیدِ سریال حرفه‌ای است. بازیگری نیز با توجه به انتخاب بازیگران‌ِ قوی، در حد انتظار خوب است. اما در نهایت چه برداشتی باید از این سریال داشته باشیم؟ چرا نقش مردانهٔ قوی‌ای شکل نگرفته؟ چرا داستان به‌نظر نمی‌رسد متمرکز بر اوبی-وان باشد؟ بعد از دو قسمت بی‌رمق، مطمئنم که سراغ قسمت سوم نخواهم رفت. -------------------- باید اعتراف کرد که این سریال موفق شده بخش قابل‌توجهی از طرفداران جنگ ستارگان را کنار بزند و اوبی-وان را تبدیل به فردی درمانده کند که از همه‌چیز فرار می‌کند، در هر موقعیتی مغلوب می‌شود و معنای «بزدلی» را بازتعریف می‌کند. همچنین به‌نوعی لوک را با خواهرش در اسطورهٔ جنگ ستارگان جایگزین کرده‌اند. با این وجود واقعیت این است که این سریال برای طرفداران قدیمی جنگ ستارگان ساخته نشده، بلکه برای گروه‌هایی سیاسی است که از شکست هرگونه فرقه یا قهرمان اخلاق‌مدار خوشحال می‌شوند—افرادی که می‌خواهند هر کاری کنند تا نمونه‌های قهرمانیِ دارای ارزش‌های اخلاقی و ایستادگی مقابل ظلم از میان بروند.