سریال The Veil

سریال «The Veil» همان‌گونه که از نامش برمی‌آید، خودپسندانه و تا حدی غیرصادقانه — اگر نگوییم توهم‌آمیز — است. در پردهٔ افتتاحیه، قهرمان زن داستان با لهجهٔ انگلیسی جعلی و واقعاً بد (کسی آن «Received Pronunciation» را قبول ندارد؟) ترتیب دستگیری یک شرور را می‌دهد. متأسفانه از آن لحظه به بعد اوضاع بهتر نمی‌شود: صحنهٔ بعدی برای تماشاگر بداقبال تقریباً به یک دارزنی جمعی در اردوگاهی...

سریال «The Veil» همان‌گونه که از نامش برمی‌آید، خودپسندانه و تا حدی غیرصادقانه — اگر نگوییم توهم‌آمیز — است. در پردهٔ افتتاحیه، قهرمان زن داستان با لهجهٔ انگلیسی جعلی و واقعاً بد (کسی آن «Received Pronunciation» را قبول ندارد؟) ترتیب دستگیری یک شرور را می‌دهد. متأسفانه از آن لحظه به بعد اوضاع بهتر نمی‌شود: صحنهٔ بعدی برای تماشاگر بداقبال تقریباً به یک دارزنی جمعی در اردوگاهی در مرز سوریه می‌انجامد. حس غالبی که این سریال منتقل می‌کند، همان داستان نخ‌نمایی است که دیگر نگه داشتنش ممکن نیست: غرب «گروه خوب‌ها»ست. متأسفم، اما اوضاع این‌طور نیست و پرده‌ها در این مورد کاملاً کنار رفته‌اند. به‌ویژه نهادهای ایالات متحده و بریتانیا را تنها می‌توان جنگ‌طلب خواند؛ با این‌حال سریال تلاش می‌کند واقعیت را بپوشاند. گذشته از تبلیغ خسته‌کننده برای فضیلت‌های ساختگیِ غربی و شعارهای «توانمندسازی زنان»، اثر کلیشه‌ای، متظاهر و خودبزرگ‌بینی است که سعی دارد شمایلی شبیه «جین بلاند» ایجاد کند — و در این تلاش با شکستی چشمگیر روبه‌رو می‌شود. اینجا هیچ چیز جدید یا حتی چندان هوشمندانه‌ای ارائه نمی‌شود. این یک نسخهٔ فرمولی از ژانر جاسوسی است که می‌خواهد جدی‌تر از شایستگی‌اش گرفته شود؛ با دیالوگ‌ها و توضیحات اضافی پر شده، چیزهایی که هزار بار قبلاً دیده‌ایم. نکات مثبت؟ بازی‌ها قابل قبول‌اند — الیزابت ماس برایم آزاردهنده نیست — و فیلمبرداری کارآمد است. انتخاب موسیقی کمی کلیشه‌ای است، اما در کل همین کلیشه‌ها بیشترِ آن چیزی است که اینجا می‌بینیم؛ بنابراین چیز چندان غافلگیرکننده‌ای وجود ندارد. خلاصه: تجربه‌ای دیگر از صنعت سرگرمی غربی که «عمیقاً سطحی» است؛ آثاری که بیش‌تر و بیش‌تر این‌طور به نظر می‌رسند که ظاهر و بسته‌بندی را مهم‌تر از محتوای درون می‌دانند.